Rhodesian ridgeback

 

Historia

Za kraj pochodzenia Rhodesiana uważa się Afrykę Południową. Psy ludności z plemienia Hotentotów odegrały kluczową rolę w ostatecznej charakterystyce tej rasy. Pierwsze naścienne malowidła przedstawiające sylwetki Rhodesianów pochodziły z 3000 r. p.n.e. Przedstawione na nich osobniki miały pręgi na grzbietach oraz opadające uszy. Uwiecznione zostały podczas polowania. Dr. Dawid Livingstone w 1857 r. w swojej książce – „Missionary Travels  in South Africa” zamieścił opis psa przypominającego współczesnego Rhodesiana. Łączyła je pręga na grzbiecie.

Francis Barnes jest niewątpliwie osobą, która w znaczny sposób przyczyniła się do powstania opisywanej rasy. Wraz z przyjaciółmi opracował pierwszy standard rasy, opierając się w dużej mierze, na dobrze już znanym wzorcu dalmatyńczyka. Wzorzec ten został zaakceptowany w 1926 roku, pod nazwą Rhodesian Ridgeback.

Pierwszym zarejestrowanym Rhodesianem w Polsce była suka Torhusets Cinnamon Ndembela. Sprowadzona została z Danii w 1994 roku. Import psów tej rasy odbywał się odtąd z Danii i Czech.

 rhodesian_ridgeback

Nazwa Rhodesian pochodzi od Rodezji, dziś znanej, jako kraina Zimbabwe. W 1875 roku misjonarz Charles Helm wraz z dwoma przedstawicielami omawianych czworonogów przybył do Rodezji. Myśliwy Cornelius van Rooyen, wybierając się na polowanie na lwy pożyczył psy od Helma. Opanowało go ogromne zdziwienie, kiedy po krótkim czasie wytropiły lwa. Bez trudu zagoniły ofiarę i czekały na myśliwego nie dając jej uciec. Ich silnie rozwinięty instynkt łowiecki oraz mocne umięśnienie pozwalało na dogonienie, powalenie i zabicie małych lwiątek. Stąd też wzięła się druga, bardziej potoczna nazwa Rhodesianów – „pies na lwy”.

Drugi człon nazwy – Ridgeback oznacza wsteczną pręgę. Jest to charakterystyczne dla tej rasy pasmo włosów na grzbiecie, rosnące w kierunku przeciwnym do porostu pozostałej sierści na ciele. Pręga przypomina kształtem sztylet, jest symetryczna. Jej szerokość nie przekracza 5 cm. Rozciąga się ona od miejsca za łopatkami, wzdłuż linii kręgosłupa, kończy się zwężeniem na linii bioder.  Początek pręgi stanowi korona, nieprzekraczająca 1/3 długości całego sztyletu. Znajdują się na niej dwa symetryczne wicherki – skrętnie rosnąca sierść.

Wygląd

Rhodesiany cechuje silne umięśnienie oraz smukła sylwetka. Przy mocno rozwiniętych mięśniach psy te nie utraciły lekkości – zarówno w sposobie poruszania się, jak i ogólnym wyglądzie. Postawa jest elegancka, bez oznak ciężkości. Charakterystyczną cechą przedstawicieli omawianej rasy jest wyżej omawiana pręga na grzbiecie. Kolor oczu Rhodesianów jest ściśle powiązany z kolorem ich nosa. Psy o brązowej trufli mają bursztynowe oczy, zaś te z czarnym nosem – ciemne. Włosy są krótkie, gęste oraz błyszczące. Sierść tych czworonogów przyjmuje barwę od jasnopszenicznej do czerwonopszenicznej. Ich zęby powinny zbiegać się w zgryzie nożycowym – zęby górnej szczęki muszą ściśle zachodzić na dolne. Uszy są szerokie u nasady głowy, zwężają się ku dołowi. Są oklapnięte, zwisają blisko głowy pupila. Psy tej rasy osiągają wysokość w kłębie do 69 cm oraz masę ciała do 36 kg. Suki zaś mierzą do 66 cm z kłębie i ważą do 32 kg.

Charakter

Rhodesiany to psy energiczne oraz dość aktywne. Wymagają codziennej dawki ruchu. Cechuje je inteligencja i spryt. Są oddane i lojalne swoim właścicielom. Jest to rasa lubiąca dominować, często nad pozostałymi domownikami. Konsekwentne wychowanie i stanowczość jest niezbędna przy pracy z tymi czworonogami. Są to psy trudne do podporządkowania, wymagające od właściciela dużych pokładów cierpliwości. Mają silny charakter, są uparte i niezależne.  Rhodesian to pies jednego właściciela – obiera sobie przewodnika, któremu jest najbardziej poddany. Od chwili, gdy szczenię pojawi się w domu należy jasno określić warunki naszego współżycia. Psy omawianej rasy mają niesamowite zdolności do adaptacji w nowym środowisku. Są również przyjazne dzieciom i innym zwierzętom. Należy jednak kontrolować kontakt swoich czworonogów z najmłodszymi domownikami. Nie przejawiają one agresji w stosunku do członków rodziny, jednak często nie zdają sobie sprawy ze swojej siły. Rhodesiany nie są hałaśliwymi psami. Szczekają rzadko, tylko w przypadku wyraźnej potrzeby. Podczas spacerów nie sprawiają problemów w kontaktach z innymi psami. Niemniej, gdy zostaną zaatakowane przez innego przedstawiciela swojego gatunku staną z nim do walki. Nie są to zwierzęta przystosowane do trzymania w kojcach. W stosunku do obcych się nieufne i powściągliwe. Zachowują czujność i chronią swoich właścicieli. Są to psy nieprzekupne. Cechuje je odwaga. Rhodesian broni swojego terenu, świetnie sprawdza się, jako stróż domu.rhodesian_ridgeback_2

Zdrowie

Psy opisywanej rasy narażone są na dysplazję stawu biodrowego. Jest to choroba o podłożu genetycznym. Poszczególne elementy stawu rozluźniają się, przez co gdy szczeniak osiąga wiek 6 miesięcy przestają do siebie pasować. Anomalie te mogą prowadzić do zwichnięć, pęknięć oraz zapaleń stawu. Dysplazja stawu biodrowego wywołuje silny ból oraz trudności z poruszaniem się. Skala tych dolegliwości zależy od stopnia zaawansowania choroby. Zbyt szybki wzrost w okresie szczenięcym oraz zbyt duża aktywność fizyczna pogłębiają urazy w obrębie stawu. Do objawów dysplazji możemy zaliczyć powolne wstawanie i kładzenie się psa, trudności z podniesieniem się po odpoczynku. Zwierzę chodzi z podkulonymi tylnymi łapami oraz podczas biegu odbija się z obu kończyn. Podstawą do rozpoznania dysplazji jest prześwietlenie stawu oraz badanie ortopedyczne. Rhodesiany mają również skłonność do niedoczynności tarczycy jak i atopowego zapalenia skóry (AZS) . Objawami problemów tarczycowych są: pobudzony apetyt, brak zainteresowania otoczeniem, częstsze spanie. Taka zmiana w zachowaniu psa powinna nas zaniepokoić. Atopowe zapalenie skóry jest wywołane alergenami roślinnymi, bardzo rzadko jest to uczulenie na pokarmy. Choroba ta objawia się ropnym zapaleniem skóry oraz silnym świądem.

Pomimo wyżej wymienionych chorób Rhodesiany są uważane za jedną z najzdrowszych ras.

Pielęgnacja

Regularne szczotkowanie sierści za pomocą gumowej szczotki pomaga usunąć martwy włos, pasożyty oraz brud. Podczas tego zabiegu pobudzamy krążenie krwi, przez co włos staje się bardziej lśniący i zdrowszy. Rhodesiany kąpiemy doraźnie – tylko, kiedy zachodzi taka potrzeba. Zbyt częste mycie psów powoduje matowienie sierści, pozbawienie jej ochronnej warstwy tłuszczu. Pielęgnacja pazurów ogranicza się do kontroli ich długości i przycinania, gdy są zbyt długie. Jeśli stojąc pies dotyka nimi podłoża jest to znak, że należy je skrócić. Czyszczenia zębów powinniśmy dokonywać przynajmniej raz w tygodniu. Możemy to robić przy użyciu specjalnych szczoteczek i past. Dobrym, domowym sposobem mycia zębów jest nawinięcie na palec wskazujący gazy i czyszczenie ich roztworem z sody lub soku z cytryny. Znacznie łatwiej jest zapobiegać odkładaniu się kamienia nazębnego używając wyżej wymienionych metod, niż usuwać już powstały kamień. Opisana pielęgnacja zapobiegnie również niemiłemu zapachowi z psiego pyska. Czyszczenie uszu powinniśmy wykonywać, co najmniej raz w tygodniu. W sklepach zoologicznych możemy zakupić preparaty przeznaczone właśnie do tego celu. Budowa uszu sprzyja powstawaniu infekcji, która objawia się „trzepaniem” uszami, potrząsaniem głową.

Żywienie

Szczenięta w wieku od 8 do 12 tygodni należy karmić 3 razy dziennie. Starsze psy powinny dostawać pożywienie 2 razy dziennie do końca życia. Najlepiej jest podawać zbilansowaną, sucha karmę, dobrej jakości. Są w niej zawarte wszystkie składniki pokarmowe niezbędne zwierzęciu do prawidłowego rozwoju i wzrostu. Rhodesiany cechuje duży apetyt, przez co niezależnie od porcji posiłku będą sygnalizować, że była ona niewystarczająca. Miska z pokarmem powinna pozostawać w zasięgu psa przez 20 minut. Po tym czasie, gdy pies straci zainteresowanie jedzeniem należy ją zabrać, aby ograniczyć dostęp do pożywienia. Zapobiegnie to skłonnościom do przejadania się. Posiłki należy podawać o stałych porach, co pomoże nam zauważyć wszelkie zmiany związane z apetytem zwierzęcia.