Ogar polski

Ogar polski należy do grupy psów gończych, jest to pies myśliwski.

Historia

Psy gończe znane były już w starożytności. Rysunki i malowidła tych psów znaleziono w świątyniach egipskich i asyryjskich. Pierwszy opis polowania z gończymi znajdujemy w „Iliadzie” i „Odysei”.
Do Europy Zachodniej psy gończe zostały przywiezione z Azji Mniejszej. W XIII i XIV wieku rozprzestrzeniły się na Europę Wschodnią. Pierwsze wzmianki w Polsce o łowach z psami znajdujemy u Galia Anonima. Z nazwą „ogar” spotykamy się w „Księgach o gospodarstwie” wydanych w Krakowie w 1549 roku. Już w 1779 roku znajdujemy opis wyodrębnionego ogara polskiego w książce „Zwierząt domowych i dzikich osobliwie krajowych historii naturalnej początki i gospodarstwo” Krzysztofa Kluka. Z opisów tych wynika, że były to psy średniego wzrostu, mocnej budowy, z głową średniej wielkości, wydłużonej i tępo uciętej kufie, o grubych i obwisłych faflach, obfitej skórze na głowie i szyi, uszach dość długich, u dołu zaokrąglonych, szerokich, wiszących, przylegających do głowy. W czasie II wojny światowej Niemcy nie zarekwirowali ogarów, ponieważ nie znali tej rasy i sporo z nich uchowało się na Polesiu i Wileńszczyźnie. W 1957 roku na łamach „Psa” Rudolf Kryspin przedstawił pierwszy wzorzec ogara polskiego oparty na XIX-wiecznych opisach oraz na podstawie pogłowia psów z hodowli płk. Pawłusiewicza. W 1964 roku inż. Jerzy Dylewski opracował nowy wzorzec ogara polskiego na bazie psów z hodowli „z Kresów” i wzorca polsko-litewskiego gończego, który został wpisany do rejestru FCI pod numerem 52. Obecnie obowiązujący wzorzec został opublikowany 15.11.1966 roku.

Wygląd

Ogar polski jest to pies średniego wzrostu, silnej i zwartej budowy, o silnym kośćcu i pewnej masie, proporcjonalnych nogach. Głowa jest dość ciężka, o szlachetnym wykroju. Z profilu zbliżona jest do prostokąta średniej długości. Pysk wydłużony, z przodu tępo zakończony. Fafle grube, zwisające, nos ciemny, duży i szeroki. Oczy przybierają łagodny, spokojny wyraz.ogar Są skośnie, nie za głęboko osadzone, ciemnobrązowe. Uszy są nisko osadzone, dość długie. Luźno wiszą, u dołu są lekko zaokrąglone. Szyja u nasady przy tułowiu znacznej grubości. Jest ona silna, muskularna, średniej długości. Podgardle jest zwisające, z dużą ilością fałdowanej skóry. Ogon jest szeroki u nasady, zwęża się ku końcowi. Sięga zwykle do stawu skokowego, jednak może być nieco dłuższy. Kończyny dobrze umięśnione. Sierść na głowie, kufie, uszach i na nogach jest krótka i gładka. Na pozostałych częściach ciała jest średniej długości, gruba i twarda. Na karku, pośladkach i spodzie ogona nieco dłuższa. Pod włosami okrywowymi występuje gęste, miękkie podszycie. Sierść koloru czarnego lub ciemnoszarego. Na głowie, szczególnie nad oczami, na kufie, uszach, przodzie szyi, na barkach, przedpiersiu, podbrzuszu, udach oraz kończynach przednich i tylnych występuje podpalanie o odcieniu od ciemnożółtego do mahoniowego. Uszy są zawsze ciemniej umaszczone, dopuszczalne są: biała strzałka na głowie i grzbiecie nosa, biała plamka na piersi, białe dolne części kończyn lub same palce oraz koniec ogona. Psy osiągają do 32 kg wagi, suki zaś do 26 kg. Wysokość psa w kłębie nie powinna przewyższać 65 cm, natomiast suki 60 cm.

Charakter

Są to psy przyjacielskie i rodzinne. Zabiegają o kontakt ze swoim właścicielem. Są towarzyskie. Często okazują uczucia. Jak najbardziej nadają się do kontaktu z dziećmi. Szczególnie suki wykazują się tu dużą czułością i wyczuciem. Nie wykazują oznak agresji. W stosunku do innych zwierząt domowych zachowują się spokojnie, nie walczą o dominację. Ogary polskie są zrównoważone oraz spokojne. W sytuacjach stresowych zachowują zimną krew, nie są porywcza. Z pewnością nie są to psy obronne. Obecność intruza zasygnalizują swojemu przewodnikowi donośnym szczekaniem. Tu jednak ich rola się kończy. Nie są zbyt szczekliwe, jednak mają donośny głos. Są to zwierzęta aktywne, potrzebują sporej dawki ruchu. Stworzone do pracy podczas polowań chętnie tropią. Są bardzo wytrzymałe. Szkolenie ogarów polskich przychodzi z łatwością. Są one niezmiernie inteligentne, szybko się uczą. Poprawnie współpracują ze swoim trenerem. Szkolenie traktują jako formę zabawy, pracy. Wykazują się zapalczywością w wykonywaniu zadań. Nie są to psy dla ludzi mało aktywne. Ich właścicielem nie może być domator, najczęściej spędzający czas na domowej kanapie.

Zdrowie

Ogar polski jest psem bardzo odpornym i silnym.  Jest wyjątkowo mało podatny na choroby. Trzeba jednak mieć na uwadze zagrożenia, jakie niesie ze sobą dla psa praca w lesie. Zadrapania czy skaleczenia to jedne z najczęstszych uszkodzeń. Ogary polskie są również narażone na ukąszenia węży, złamanie kończyny, udar słoneczny czy obrażenia zadane przez zwierzynę. Szczególnie groźne są tu dziki. Ogary mogą mieć problem z układem sercowo-oddechowym. Musimy, zatem w młodym wieku psa, wykluczyć zbyt forsowne ćwiczenia.  Pierwsze symptomy chorób serca są mało charakterystyczne. Pies częściej leży i śpi, jest mniej aktywny, niezbyt chętnie bawi się, czasem można także zauważyć zmienny apetyt, powolne chudnięcie. U starszych psów jest to często mylone z objawami starości i rzadko stanowi powód do wizyty u lekarza weterynarii. Potem pojawia się najważniejszy i najczęstszy objaw chorób serca. Kolejnym występującym schorzeniem jest dysplazja stawu biodrowego. Jest to choroba o podłożu genetycznym. Poszczególne elementy stawu rozluźniają się, przez co gdy szczeniak osiąga wiek 6 miesięcy przestają do siebie pasować. Anomalie te mogą prowadzić do zwichnięć, pęknięć oraz zapaleń stawu. Dysplazja stawu biodrowego wywołuje silny ból oraz trudności z poruszaniem się. Skala tych dolegliwości zależy od stopnia zaawansowania choroby. Zbyt szybki wzrost w okresie szczenięcym oraz zbyt duża aktywność fizyczna pogłębiają urazy w obrębie stawu.ogar 2 Do objawów dysplazji możemy zaliczyć powolne wstawanie i kładzenie się psa, trudności z podniesieniem się po odpoczynku. Zwierzę chodzi z podkulonymi tylnymi łapami oraz podczas biegu odbija się z obu kończyn. Podstawą do rozpoznania dysplazji jest prześwietlenie stawu oraz badanie ortopedyczne.

Pielęgnacja

Sierść ogarów polskich wymaga wyczesywania przynajmniej raz w tygodniu. Za pomocą gumowej szczotki z krótkimi kolcami usuwamy bród oraz martwy włos. Kąpieli dokonujemy doraźnie – wtedy, kiedy nadejdzie taka potrzeba. Skracanie pazurów należy do zabiegów wykonywanych, gdy podopieczny nie radzi sobie ze ścieraniem ich na twardym podłożu. Kontrolujemy również systematycznie uszy psa. Raz w tygodniu sprawdzamy, czy nie pojawił się nieprzyjemny zapach, bądź ciemna wydzielina. Czyszczenia zębów powinniśmy dokonywać przynajmniej raz w tygodniu. Możemy to robić przy użyciu specjalnych szczoteczek i past. Dobrym, domowym sposobem mycia zębów jest nawinięcie na palec wskazujący gazy i czyszczenie ich roztworem z sody lub soku z cytryny. Znacznie łatwiej jest zapobiegać odkładaniu się kamienia nazębnego używając wyżej wymienionych metod, niż usuwać już powstały kamień.

Żywienie

Karma powinna być odpowiednio zbilansowana, wartościowa. Zapewni to prawidłowy wzrost i rozwój naszemu psu. Jeśli zamierzamy podawać pupilowi gotowane jedzenie musimy pamiętać, że:

- mięso powinno stanowić 50-60% pożywienia dorastającego psa, zaś 30 % pożywienia dorosłego pupila,

- uzupełnieniem diety powinny być warzywa, gotowane ryby oraz wypełniacze np. ryż.

W trosce o zdrowie naszych pupili podawane im produkty powinny być wysokiej jakości i świeżości. Miesięcznie dorosły ogar polski zjada około 12- 15 kg karmy. Ilość ta jest cechą indywidualną każdego czworonoga.

Dorosły pies powinien dostawać pożywienie dwa razy dziennie. Ważne jest, aby zapewnić im dostęp do świeżej, czystej wody.

2 Responses “Ogar polski”