Mastif angielski

Mastif angielski zaliczany jest do grupy molosów w typie mastifa. Wyhodowany został w Anglii. Jest to jeden z największych psów świata. Pierwotnie przeznaczony do stróżowania, dziś pełni funkcję psa – towarzysza.

Historia

Przodkowie dzisiejszego mastifa angielskiego wywodzą się z Azji Środkowej. Rzeźby babilońskie ukazują podobizny opisywanych zwierząt. Z uwagi na siłę i masę ciała mastify wykorzystywane były podczas walk. Do Anglii rasa zawitała 2000 lat temu. Gdy Rzymianie okupowali Wielką Brytanię opisywane czworonogi uchodziły za psy bojowe. podczas walk w Koloseach walczyły między innymi z lwami i tygrysami. W średniowieczu wykorzystywane były jako psy wojenne. Hodowano je również do walk psów. Miały także za zadanie pilnować terenów łowieckich bogatej szlachty przed kłusownikami. Po XVII wieku ich popularność zmalała. W 1883 roku rozpoczęto prowadzenie hodowli mastifów czystej rasy. Na początku XX wieku występowały już tylko nielicznie. Znaleźli się jednak hodowcy, którzy postanowili wskrzesić rasę. II wojna światowa pokrzyżowała znacznie plany reaktywatorów rasy, gdyż po jej zakończeniu nastąpił regres w ich hodowli. Podjęto więc próby krzyżowania mastifów angielskich z osobnikami z USA. Obowiązujący wzorzec rasy opublikowano 24.06.1987 roku.

Nazwa rasy pochodzi prawdopodobnie od staroangielskiego słowa masty oznaczającego siłę.

Wygląd

Mastyf angielski jest psem dużym, o mocnym kośćcu. Jego silnie rozwinięte umięśnienie i wysoka masa ciała nadają mu potężną postawę. Swym wyglądem budzi respekt obserwatora. Pomimo swych pokaźnych rozmiarów porusza się nad wyraz lekko. Czaszka jest szeroka, czoło zaś płaskie. Kufa krótka, szeroka pod oczami, jednakowej szerokości aż do czubka nosa. Jest ona kwadratowo i tępo ścięta, tworzy kąt prosty z częścią grzbietową nosa.mastif Oczy są okrągłe, szeroko rozstawione. Kolor tęczówek – ciemnoorzechowy, im ciemniejszy tym lepiej. Uszy są małe i cienkie. Szeroko rozstawione na bokach głowy, swobodnie opadają. Szczęki mastifów są silne, mocne. Siekacze zbiegają się w zgryzie nożycowym. Szyja jest lekko wygięta, średniej długości. Cechuje ją dobrze rozwinięte umięśnienie. Kończyny, zarówno przednie jak i tylnie są muskularne. Zbudowane z grubej kości. Klatka piersiowa szeroka, głęboka, wypukła. Łapy są duże, okrągłe i zwarte. Ogon jest szeroki u nasady, zwęża się ku końcowi. Sięga zwykle do stawu skokowego, jednak może być nieco dłuższy. Swobodnie opada, zwisa prosto. Sierść jest krótka, szorstka na szyi. Włos ściśle przylega do ciała. Umaszczenie przybiera barwy brzoskwiniowe, płowe lub pręgowane. Kufa, uszy i nos w każdym przypadku powinny być czarne. Występują również czarne obwódki wokół oczu rozszerzające się ku górze. Nadmiar białego koloru na tułowiu, klatce piersiowej czy łapach jest niepożądany.

Charakter

Mastify angielskie są psami bardzo inteligentnymi. Są również uparte, wykazują chęci do dominowania. Stąd proces ich tresury nie należy do łatwych. Jest to zadanie dla człowieka spokojnego i cierpliwego. Psy często chcą być samodzielne. Choć szybko się uczą, są zdolne do robienia na przekór swemu Panu. Od pierwszych dni, w których szczeniak przebywa w naszym domu należy jasno określić reguły. Od przewodnika wymagana jest konsekwencja w działaniach. Nie możemy pozwolić, aby pies przejął władzę w domu. Będzie to miało miejsce w przypadku braku dyscypliny. Podczas szkolenia trzeba utrwalać już poznane komendy. Liczy się również różnorodność poleceń. Mastify angielskie są psami czułymi, mocno i szybko przywiązują się do swoich właścicieli. Chętnie okazują uczucia. Często bywają zazdrosne i zaborcze. Zabiegają o kontakt ze swoim przewodnikiem. Są spokojne i zrównoważone. W stosunku do obcych są pewne siebie, jednak ostrożne. W obliczu zagrożenia stają w obronie swojego przewodnika oraz terenu na którym zamieszkują. Są czujne, zdolne do stróżowania. Ze względu na ich rozmiary kontakt z dziećmi powinien odbywać się pod nadzorem osób dorosłych. Przypadkowo mogą zrobić najmłodszemu domownikowi krzywdę na przykład na niego skacząc. Starają się być jednak czułe i opiekuńcze. Nie wykazują oznak agresji. Osobniki agresywne oraz lękliwe powinny być eliminowane z hodowli. Mastify angielskie wymagają odpowiedniej dawki ruchu. Zabawa i tresura na świeżym powietrzu jest doskonałym sposobem na zacieśnienie więzi ze swoim właścicielem.

Zdrowie

Skręt żołądka jest jedną z częstych chorób występujących wśród mastifów. Jest to poważne zagrożenie dla życia naszego pupila. Przyczyn tego schorzenia jest kilka. Jedną z nich jest nadmierny ruch po spożytym posiłku. Po zjedzeniu pies nie powinien biegać, skakać, bawić się. Wypełniony żołądek może się obrócić, co w efekcie prowadzi do zaciśnięcia przełyku i odźwiernika. Pokarm nie może przejść do dalszej części przewodu pokarmowego, rozpoczyna się jego fermentacja. Drugą z najczęstszych przyczyn skrętu żołądka jest fermentacja pokarmu na skutek skarmiania psa ciężkostrawną paszą. Zbyt duża ilość jedzenia bogatego w węglowodany źle się trawi, długo zalega w żołądku. W procesie fermentacji w zbierają się w nim gazy. Przy niewielkim ruchu psa, zmianie pozycji mogą one unieść żołądek, który w chwili uniesienia wykona obrót. Zaciskając tym samym przełyk i odźwiernik. Objawy w obu przypadkach są takie same. Szybko możemy zauważyć silnie wzdęty brzuch. Pies ślini się, próbuje sprowokować wymioty, jednak nie może zwrócić treści z żołądka. Konieczna jest natychmiastowa interwencja lekarza weterynarii. Jeśli w krótkim czasie nie dojdzie do operacji naszego czworonoga, zostanie on skazany na śmierć w wielkich męczarniach. Aby uniknąć skrętu żołądka musimy trzymać się podawania lekkostrawnej karmy, dorosłym psom, dwa razy dziennie. Po jedzeniu zalecany jest dwugodzinny odpoczynek. Kolejnym występującym schorzeniem jest dysplazja stawu biodrowego. Jest to choroba o podłożu genetycznym. Poszczególne elementy stawu rozluźniają się, przez co gdy szczeniak osiąga wiek 6 miesięcy przestają do siebie pasować. Anomalie te mogą prowadzić do zwichnięć, pęknięć oraz zapaleń stawu. Dysplazja stawu biodrowego wywołuje silny ból oraz trudności z poruszaniem się. Skala tych dolegliwości zależy od stopnia zaawansowania choroby. Zbyt szybki wzrost w okresie szczenięcym oraz zbyt duża aktywność fizyczna pogłębiają urazy w obrębie stawu. Do objawów dysplazji możemy zaliczyć powolne wstawanie i kładzenie się psa, trudności z podniesieniem się po odpoczynku. Zwierzę chodzi z podkulonymi tylnymi łapami oraz podczas biegu odbija się z obu kończyn. Podstawą do rozpoznania dysplazji jest prześwietlenie stawu oraz badanie ortopedyczne.

Pielęgnacja

Sierść mastifów angielskich wymaga wyczesywania przynajmniej raz w tygodniu. Za pomocą gumowej szczotki z krótkimi kolcami usuwamy bród oraz martwy włos. Kąpieli dokonujemy doraźnie – wtedy, kiedy nadejdzie taka potrzeba. Skracanie pazurów należy do zabiegów wykonywanych, gdy podopieczny nie radzi sobie ze ścieraniem ich na twardym podłożu.mastif 2 Kontrolujemy również systematycznie uszy psa. Raz w tygodniu sprawdzamy, czy nie pojawił się nieprzyjemny zapach, bądź ciemna wydzielina. Czyszczenia zębów powinniśmy dokonywać przynajmniej raz w tygodniu. Możemy to robić przy użyciu specjalnych szczoteczek i past. Dobrym, domowym sposobem mycia zębów jest nawinięcie na palec wskazujący gazy i czyszczenie ich roztworem z sody lub soku z cytryny. Znacznie łatwiej jest zapobiegać odkładaniu się kamienia nazębnego używając wyżej wymienionych metod, niż usuwać już powstały kamień.

Żywienie

Karma powinna być odpowiednio zbilansowana, wartościowa. Zapewni to prawidłowy wzrost i rozwój naszemu psu. Jeśli zamierzamy podawać pupilowi gotowane jedzenie musimy pamiętać, że:

- mięso powinno stanowić 50-60% pożywienia dorastającego psa, zaś 30 % pożywienia dorosłego pupila,

- uzupełnieniem diety powinny być warzywa, gotowane ryby oraz wypełniacze np. ryż.

W trosce o zdrowie naszych pupili podawane im produkty powinny być wysokiej jakości i świeżości. Miesięcznie dorosły mastif angielski zjada około 15-20 kg karmy. Ilość ta jest cechą indywidualną każdego czworonoga.

Dorosły pies powinien dostawać pożywienie dwa razy dziennie. Ważne jest, aby zapewnić im dostęp do świeżej, czystej wody.