Labrador Retriever

Wstęp

Labrador Retriever to rasa wyróżniająca się wesołością , wyjątkowym wdziękiem, a ponadto przyjacielskością. Psy chętnie podporządkowujące się swojemu opiekunowi , łagodne oraz łatwe do wychowania . Psy te mimo wszystko są w stanie znieść wszystkie szalone pomysły dzieci, których towarzystwo wręcz uwielbiają . Dodatkowym atutem jest fakt , że lubią również inne zwierzęta domowe. Zaczynając od kotów, a kończąc na chomikach czy papużkach. Nasi ulubieńcy pragną z całego serca należeć do rodziny oraz dogadzać wszystkim , jednakże nie powinno się nadużywać tej uległości. Właściciele muszą pamiętać ( w szczególności , kiedy w domu są małe dzieci) , że szczenię i dorosły pies to tylko zwierze , nie zabawka. Wspaniałymi cechami Labradora jest chęć miłości i oddania , pragnie on przypodobać się właścicielowi, chce jak najlepiej dla niego. Te cechy potrafią poruszyć , jednakże taka osobowości jest wymagana przez wszystkich ludzi.

Historia

Labrador Retriever to z wielkim prawdopodobieństwem potomek psów, które przybyły do Anglii na przełomie XIX wieku. Były one towarzyszami marynarzy z Nowej Funlandii. W tamtych czasach znane były jako psy z Saint-John’s ( z j. ang. Pies Świętego Jana). Pies ten charakteryzował się dość mocną masą , długim i gęstym włosiem, a jego wielkość dochodziła do około 60 cm. Hodowcy pochodzenia angielskiego krzyżowali te kanadyjskie psy z przeróżnymi rasami myśliwskimi, jednocześnie mając na uwadze zwiększenie cech myśliwskich i dodatkowo instynkty aportujące. W wyniku przeróżnych krzyżówek m. in . z tzw. Pointerem , udało się uzyskać lżejszego o nieco krótszej sierści , posiadającego gęsty podszorstek i wydrzy ogon. Zadaniem otrzymanego psa było aportowanie ustrzelonej zwierzyny.

Labrador przez wiele lat był hodowany przez myśliwych, aż do końca lat trzydziestych XIX wieku. Jego triumfalny marsz przez Francje i kraje anglosaskie rozpoczął się w latach sześćdziesiątych XIX wieku. Stał się on psem towarzyszącym. Angielscy i francuscy hodowcy w swojej hodowli kładli nacisk wyłącznie w kierunku uszlachetnienia wyglądu opisywanej rasy. Natomiast osobowość lub charakter nie potrzebowały żadnych korekt.

W późniejszych latach 80-tych XIX wieku hodowcy wydzielili ta rasę jako osobną , pod nazwą Labrador Retriever. W 1903 roku angielski Kennel Club  i 1947 roku United Kennel Club uznali oficjalnie rasę. Dodatkowo w 1985 roku w Polsce pojawiły się pierwsze labradory.

Obrońca rodziny

Ich donośny i głęboki głos sprawia , że szczekanie może odstraszyć złodzieja. Labradory chcą chronić swoich właścicieli i zawsze  ostrzegają , gdy ktoś stanie przed drzwiami .Jednakże nie są one prawdziwymi stróżami. Natomiast jest bardzo prawdopodobne, że włamywacz okaże się przyjacielem rodziny i zostanie wesoło przywitany. Przyjazna osobowość tej rasy powinna być z drugiej strony koniecznie chroniona. Labradory nie są ani agresywne , ani bojaźliwe, ani nerwowe tak jak pozostałe psy myśliwskie. Jeśli ktoś poszukuje ostrego psa do stróżowania, może być typowym Labradorem nieco rozczarowany.

Pies myśliwski

 Labrador jak pies myśliwski swoje wykorzystanie znajduje do pracy po strzale i wyłącznie na ptactwo . Dodatkowo jest używany jako płochacz lub w tropieniu. Jednakże ta praca najczęściej  jest wykonywana przez spaniele. Nasze ulubieńce ponadto wykazują się niezwykła miłością do wody, doskonałym nosem, wytrwałością , chęcią przewodnictwa oraz nadzwyczajną ochotą do aportowania.

Doskonała budowa

Głowa
-  proporcjonalna stosunkowo do wielkości psa, pozbawiona skaz. Patrząc z perspektywy bocznej pysk i czaszka są w przybliżeniu równej długości, łuk ponad oczami jest dobrze wykształcony. Możliwe błędy: wąska, długa, bezczelna, masywna, klino-kształtna głowa.

Czaszka
-  szeroka oraz pozbawiona nieregularności, występowanie lekkiego pasu zmarszczek na czole między oczami jest możliwe. Brak widoczności kości ciemieniowej. Policzki scharakteryzują się gładkością.

Pysk
- silny patrząc z profilu , most pysku wraz ze szczytem linii czaszki znajduje się na tym samym planie, jest prosty. Patrząc z boku lub z góry pysk jest bardziej szerszy oraz głębszy w miejscu załamania niż na czubku. Usuwanie wąsów jest dozwolone, ale niekorzystne. Możliwe błędy: ucięty, zbyt wąsku i długi lub zbyt gruby i krótki pysk.

Zęby
- posiada pełne równomierne uzębienie, białe zęby. Błędy: poziomy zgryz. Poważne możliwe błędy: zły zgryz polegający na wystawaniu górnej szczęki przed dolną  lub odwrotnie, niedopasowane zęby, brak zębów  przedtrzonowych lub trzonowych.

Nos
- różne barwy skóry w zależności od ubarwienia psa (czarna , żółta lub ciemnobrązowa). Blaknięcie pigmentu na nosie nie jest możliwym błędem. Nozdrza muszą być otwarte i duże . Brak jakiegokolwiek pigmentu na nosie jest uznawany za eliminację.

Oczy
- średniego rozmiaru, a kolor zależy od umaszczenia ,brązowy dla czarnych i żółtych psów, a dla czekoladowych brązowy lub piwny. Kolor tęczówki odpowiada kolorowi nosa. Oczy tych psów mają wrażenie inteligentnych i przyjacielskich. Możliwe błędy: żółta lub zbyt ciemna barwa. Eliminacje: brak pigmentu w tęczówce oczu.

Uszy
- spuszczone, o trójkątnym kształcie, krótkiej długości. W chwili popchnięcia ich do przodu czubki uszu muszą zakryć oczy. Skóra uszu charakteryzuje się giętkością. Możliwe błędy: duże lub ciężkie uszy.

Szyja
- wystarczająco długa by Labrador mógł sobie pozwolić na aportowanie unikając problemów. Gładka oraz wtapia się doskonale w dobrze zbudowane ramiona.

Przód
-ramiona są umięśnione, łopatki długie, a górne części ramion równej długości. Łokcie  znajdują się blisko ciała, natomiast przednie nogi są silne i proste o charakterystycznie mocnym kośćcu. Możliwe błędy: zbyt małe lub zbyt ogromne kości. Poważny możliwy błąd: zbyt ciężkie kości lub zbyt krótkie nogi.

Ciało
- kwadratowa postura, długość nogi (mierzonej od łokcia do ziemi) przedniej jest w zaokrągleniu równa połowie wysokości Labradora. Lędźwie u dojrzałego psa charakteryzują się muskularnością i głębokością oraz krótką długością. Klatka piersiowa jest  dobrze wypełniona i zbudowana oraz niezbyt szeroka dzięki czemu pies ma lepszy i bardziej efektowny ruch. Wady: baryłkowato ukształtowane żebra, klatka piersiowa zbyt szeroka lub zbyt wąska.

Stopy
- Dobrze zbudowane stopy to podstawa dla pracującego Retrievera. Stopy powinny być okrągłe o średniej wielkości, muszą posiadać pełne, dobrze sklepione palcach i grube, elastyczne poduszki. Wady: platfusowate lub zającowate stopy,  skręcanie stóp na zewnątrz lub do wewnątrz.

Ogon
- naturalne przedłużenie linii grzbietu, umięśniony i bardzo gruby przy podstawie oraz zwężający się ku koniuszkowi. Ogon Labradora powinien sięgać do stawów skokowych. Ogon jest pokryty identycznym owłosieniem jak ciało , co sprawia wrażenie, że przypomina on ogon wydry. Kiedy pies jest spokojny, ogon swobodnie spuszczony jest w dół w sposób naturalny. Kiedy natomiast pies porusza się lub jest czymś podekscytowany ogon unosi się poziomo z tyłu albo jest lekko podniesiony. Ogon nigdy nie może być między nogami czy nie powinien skręcać się. Wady: ogon zbyt cienki lub zbyt krótki.

Szata
- Labrador Retriever posiada jednolite (czarne, żółte czy czekoladowe) gęste, krótkie chroniące przed wodą, podwójne owłosienie. Tekstura owłosienia jest nieco sprężysta i twarda. Wewnętrzna warstwa owłosienia charakteryzuje się delikatnością i gęstością.

Sposób chodzenia
- podczas spaceru sposób poruszania się psa powinien być lekki, bez wysiłku, delikatny, mocny,  płynny, i skoordynowany. W czasie ruchu, głowa Labradora porusza się do przodu , a nogi nie powinny się krzyżować . Całe ciało utrzymuje równowagę ,nie występują wahania koordynacji.

Pielęgnacja Twojego ulubieńca

Budowa anatomiczna Labradora jak i dodatkowo sierść powodują , ze właściciele mogą ograniczyć zabiegi pielęgnacyjne. Jednakże , Labradory uwielbiają kąpiele i biegi w błocie , jak przystało na psy myśliwskie , dlatego też należałoby codziennie kontrolować ogólny stan psa.