Dog niemiecki

Dog niemiecki zaliczany jest do grupy psów molosowatych, w typie doga. Rasa mająca niemieckie korzenie, gdzie został wyhodowany w celu polowania na duże ssaki. Dziś użytkowany jest, jako pies stróżujący, obronny, oraz towarzyszący.

Historia

 Za przodków współczesnego Doga niemieckiego uważa się „Bullenbeissera” (Bulldoga), i psa „Hatz-and Saurüden” (psy tropiące). Początkowo duży, silny pies, który nie przynależał do żadnej określonej rasy, był określany mianem „doga”. Psy te były różnej maści i wielkości. W późniejszym czasie zaczęto stosować nazwy takie jak: dog angielski, duński, ulmski czy gończy pies myśliwski. W 1878 roku doszło do zebrania siedmioosobowego komitetu, który składał się z hodowców i sędziów. Przewodniczący – dr Bodinus, postanowił, że od tej pory nazwą „dog niemiecki” będą określane wszystkie wyżej wymienione rasy. W 1880 roku został sformułowany pierwszy wzorzec Doga niemieckiego.

Wygląd

 Dogi niemieckie to psy o znacznych gabarytach, jednak pomimo swoich dużych rozmiarów nie utraciły elegancji. Ich szlachetny wizerunek, piękno i silna budowa ciała zawładnęła sercem niejednego wielbiciela tej rasy. Proporcjonalna, harmonijna sylwetka idealnie komponuje się z wyrzeźbioną głową. Głowa jest wąska, wydłużona, osadzona na długiej, muskularnej szyi. Ważną proporcja w budowie tych czworonogów jest stosunek długości tułowia od krawędzi mostka do kości kulszowej, do wysokości w kłębie. dog niemieckiDługość nie powinna przekroczyć wysokości o więcej niż 5% u samców i 10% u suk. Samce osiągają od 80 cm wysokości w kłębie, suki od 72 cm wysokości. Nos dogów zawsze jest czarny (z wyjątkiem maści arlekinowej, gdzie nos może być jasny), szeroki, z dużymi otworami nosowymi. Kufa w kształcie prostokąta, głęboka. Szczęki zbiegające się w zgryzie nożycowym, są silne, szerokie oraz mocne. Oczy Dogów niemieckich są średniej wielkości, o bystrym, mądrym spojrzeniu. Przednie krawędzie uszu przylegają do policzków. Grzbiet powinien być zbliżony do linii prostej, krótki i sprężysty. Klatka piersiowa psów opisywanej rasy jest silnie wysklepiona. Ogon sięga na wysokość stawu skokowego. Ruch dogów jest elastyczny, harmonijny. Są to psy zwinne i szybkie, pomimo swojej dużej masy. Krótki, gęsty włos tych czworonogów może występować w trzech zestawieniach umaszczenia:

- żółte – od jasno złoto-żółtego do ciemno złoto-żółtego

- pręgowane – – barwa od jasnożółtej do złotożółtej, pręgi czarne, równomiernie rozłożone
- arlekiny – biała barwa zasadnicza, na której występują czarne, rozproszone plamy.

- czarne – błyszcząca, intensywna czerń. Dopuszczalne białe znaczenia na piersi i łapach.
- błękitne – stalowo-niebieski kolor. Dopuszczalne białe znaczenia na piersi i łapach.

 Dog niemiecki uważany jest za Apolla psiego rodu, zachwyca budową, w postawie przypomina antyczną rzeźbę.

 Charakter

 Dogi niemieckie zachwycają nas nie tylko wyglądem, ale również pięknym charakterem.  W śród wielbicieli rasy nie trudno o taką opinię – „majestatyczny olbrzym o łagodnym usposobieniu”. Są to psy o wysokim progu pobudliwości, cierpliwe, zrównoważone. Niezmiernie przyjacielskie w stosunku do swojej rodziny, wyglądem wzbudzają respekt przed nieznajomymi. Nawet podczas silnego stresu nie okazują zdenerwowania. Świetnie sprawdzają się, jako stróże domu, gdyż zawzięcie bronią swojego terytorium i stada. Odwaga i siła dają im przewagę nad napastnikami. Wielu miłośników rasy określa je, jako najwierniejszą rasę psów. Ich oddanie swoim Panom oraz ogromna miłość, jaką ich darzą wzbudza podziw. Pomimo dużych rozmiarów są niesamowitymi pieszczochami, często domagają się głaskania. Są również skłonne do przytulania. Chętnie spędzają czas wtulone, u boku swego właściciela, zajmując większość powierzchni łóżka. Są to zwierzęta niezwykle uczuciowe, zabiegające o kontakt ze swoim właścicielem. Dogi nie przejawiają agresji w stosunku do dzieci. Są opiekuńcze i starają się być delikatne. Jednak z uwagi na ich duże rozmiary wskazana jest ostrożność. Nieświadomy swojej siły pies może, nie celowo, wyrządzić najmłodszemu domownikowi krzywdę np. skacząc na niego.  Silny charakter oraz władcza natura opisywanej rasy wymagają dobrego, konsekwentnego wychowania. Zdecydowanie nie jest to pies dla osób nerwowych czy niecierpliwych. Czas poświęcony na jego szkolenie i naukę zasad w domu zaowocuje piękną przyjaźnią z człowiekiem. Musimy uświadomić sobie, że z tak dużym zwierzęciem nie wygramy siłą. Już od wczesnego wieku należy pokazać mu granice oraz nauczyć komend – wtedy będziemy mieli pewność, że nie sprawi nam kłopotu w przyszłości. Bowiem z beztroskiego wychowania, pozbawionego zasad obcowania w domu wyrośnie nam rozpuszczony terrorysta, zamiast ułożonego, karnego przyjaciela. Nie są to psy hałaśliwe, rzadko szczekają, poprzez co nie sprawią problemu naszym sąsiadom. Kiedy zapewnimy im odpowiednią dawkę ruchu nie będą niszczyły w domu. Często wybierają sobie miejsce, w którym spędzają większość czasu. Potrzeba ruchu jak i kontaktu z człowiekiem wymaga od nas częstych, długich spacerów oraz zabaw.

Pielęgnacja

 Sierść dogów wymaga wyczesywania przynajmniej raz w tygodniu. Za pomocą gumowej szczotki z krótkimi kolcami usuwamy bród oraz martwy włos. Kąpieli dokonujemy doraźnie – wtedy, kiedy nadejdzie taka potrzeba. Skracanie pazurów należy do zabiegów wykonywanych, gdy podopieczny nie radzi sobie ze ścieraniem ich na twardym podłożu. Kontrolujemy również systematycznie uszy psa. Raz w tygodniu sprawdzamy, czy nie pojawił się nieprzyjemny zapach, bądź ciemna wydzielina.

 

Zdrowie

 Skręt żołądka jest jedną z najczęściej występujących chorób wśród Dogów niemieckich. Jest to poważne zagrożenie dla życia naszego pupila. Przyczyn tego schorzenia jest kilka. Jedną z nich jest nadmierny ruch po spożytym posiłku. Po zjedzeniu pies nie powinien biegać, skakać, bawić się. Wypełniony żołądek może się obrócić, co w efekcie prowadzi do zaciśnięcia przełyku i odźwiernika. Pokarm nie może przejść do dalszej części przewodu pokarmowego, rozpoczyna się jego fermentacja. dogDrugą z najczęstszych przyczyn skrętu żołądka jest fermentacja pokarmu na skutek skarmiania psa ciężkostrawną paszą. Zbyt duża ilość jedzenia bogatego w węglowodany źle się trawi, długo zalega w żołądku. W procesie fermentacji w zbierają się w nim gazy. Przy niewielkim ruchu psa, zmianie pozycji mogą one unieść żołądek, który w chwili uniesienia wykona obrót. Zaciskając tym samym przełyk i odźwiernik. Objawy w obu przypadkach są takie same. Szybko możemy zauważyć silnie wzdęty brzuch. Pies ślini się, próbuje sprowokować wymioty, jednak nie może zwrócić treści z żołądka. Konieczna jest natychmiastowa interwencja lekarza weterynarii. Jeśli w krótkim czasie nie dojdzie do operacji naszego czworonoga, zostanie on skazany na śmierć w wielkich męczarniach. Aby uniknąć skrętu żołądka musimy trzymać się podawania lekkostrawnej karmy, dorosłym psom, dwa razy dziennie. Po jedzeniu zalecany jest dwugodzinny odpoczynek.

Kolejnym, częstym schorzeniem jest dysplazja stawu biodrowego. Jest to choroba o podłożu genetycznym. Poszczególne elementy stawu rozluźniają się, przez co gdy szczeniak osiąga wiek 6 miesięcy przestają do siebie pasować. Anomalie te mogą prowadzić do zwichnięć, pęknięć oraz zapaleń stawu. Dysplazja stawu biodrowego wywołuje silny ból oraz trudności z poruszaniem się. Skala tych dolegliwości zależy od stopnia zaawansowania choroby. Zbyt szybki wzrost w okresie szczenięcym oraz zbyt duża aktywność fizyczna pogłębiają urazy w obrębie stawu. Do objawów dysplazji możemy zaliczyć powolne wstawanie i kładzenie się psa, trudności z podniesieniem się po odpoczynku. Zwierzę chodzi z podkulonymi tylnymi łapami oraz podczas biegu odbija się z obu kończyn. Podstawą do rozpoznania dysplazji jest prześwietlenie stawu oraz badanie ortopedyczne.

Żywienie

 Karma powinna być odpowiednio zbilansowana, wartościowa. Zapewni to prawidłowy wzrost i rozwój naszemu psu. Jeśli zamierzamy podawać pupilowi gotowane jedzenie musimy pamiętać, że:

- mięso powinno stanowić 50-60% pożywienia dorastającego psa, zaś 30 % pożywienia dorosłego pupila,

- uzupełnieniem diety powinny być warzywa, gotowane ryby oraz wypełniacze np. ryż.

Miesięcznie dorosły dog zjada około 15-20 kg karmy. Ilość ta jest cechą indywidualną każdego czworonoga.

Dorosły pies powinien dostawać pożywienie dwa razy dziennie.