Doberman

Rasa powstała w połowie XIX wieku w Niemczech. Jej twórcą jest Fryderyk Ludwik Dobermann. W celu uzyskania nieprzekupnego psa bojowego, stróża domu dokonywał krzyżówek różnych ras. Z czasem doberman zyskał przydomek „psiego żandarma”. Wyhodowane psy były użytkowane przez policję. Osobniki omawianej rasy są największymi przedstawicielami grupy pinczerów.

Wygląd

Psy osiągają wysokość w kłębie do 72 cm oraz wagę do 45 kg, suki zaś mierzą do 68 cm, a ich waga nie powinna przekraczać 35 kg. Sierść dobermanów jest krótka, włos ściśle przylega do ciała. Okrywa włosowa pozbawiona jest podszerstka. Uniemożliwia to trzymanie tych pinczerów w budach, na dworze. Umaszczenie opisywanej rasy jest czarne podpalane lub czekoladowe podpalane. Skóra wszędzie ściśle przylega i jest dobrze pigmentowana. Głowa jest duża, proporcjonalna do reszty ciała. Umocowana na silnej, suchej szyi. Trzymana jest ona prosto, wykazuje wiele szlachetności. Wargi muszą mocno i gładko przylegać do szczęki. Są ciemnego koloru, u brązowych dobermanów nieco jaśniejsze. Zęby schodzą się w zgryzie nożycowym. Szczęki są szerokie i silne. Oczy dobermanów, w kształcie migdała mają ciemnobrązowe tęczówki. Żywe, inteligentne spojrzenie oraz barwa nosa zgodna z umaszczeniem to ich cechy charakterystyczne.  Uszy dobermanów są średniej wielkości, oklapłe, wysoko osadzone. W krajach, gdzie dozwolone jest ich przycinanie są obcinane na kształt „wiewiórki”. Opisywaną rasę cechuje silne, mocne umięśnienie. Pomimo dużej masy mięśniowej psy te zachowują elegancką, smukłą sylwetkę. Ich ruchy są lekkie i pełne gracji. Klatka piersiowa dobermanów jest dobrze wysklepiona, przedpiersie mocno rozbudowane. Szczególnie u psów sylwetka powinna być zbliżona do kwadratu. Grzbiet osobników opisywanej rasy jest krótki i silny. Cechuje go dobre umięśnienie, jest szeroki. Przednie kończyny są proste, niemal prostopadle ustawione do podłoża.

dob 2

Charakter

Zrównoważony, silny charakter to cechy określające dobermany. Potrafią one zachować spokój, mimo żywego temperamentu. Świetnie sprawdzają się, jako stróże domu. W stosunku do członków swojej rodziny są łagodne i przyjazne. W kontaktach z obcymi są nieufne i często agresywne. Należą do jednych z najodważniejszych ras. Szybko przywiązują się do domowników. Dobermany akceptują dzieci, wychowywane z nimi od początku darzą je miłością. Ze względu na rozmiar psa należy jednak nadzorować kontakty z najmłodszymi. Podczas zabawy, przez przypadek zwierzę może zrobić krzywdę dziecku. Dobermany potrzebują stałego kontaktu z człowiekiem. Są to psy bardzo uczuciowe, stale zabiegające o kontakt ze swoim Panem. Osobniki opisywanej rasy wymagają szkolenia z zakresu posłuszeństwa. Od wczesnego wieku należy uczyć je zasad panujących w domu. Często obierają sobie jedną osobę, która jest ich panem.Dowódca psa musi być zdecydowany w swych poczynaniach, by móc okiełznać swego psa. Powinien działać dyplomatycznie i z wyczuciem. Jeśli właściciel ma silną osobowość i lubi narzucać innym swoje zdanie, wzajemne stosunki będą układać się bezproblemowo. Młody doberman instynktownie podporządkuje się liderowi. Gdy nie ma osoby utrzymującej porządek w domu pies nie omieszka skorzystać z okazji, by uplasować się na uprzywilejowanej pozycji. Gdy osiągnie wiek dojrzały, może okazać się nadopiekuńczy i wykazywać zapał w chronieniu rodziny przed czymś, co sam uzna za niebezpieczeństwo. Może się to stać bardzo kłopotliwe. Dobermany są zwierzętami bardzo inteligentnymi, szybko się uczą, przez co tresura jest łatwa i przyjemna. Podczas nauki należy pamiętać o zachowaniu konsekwencji. Jasne wyznaczanie granic pomoże psom podczas szkolenia. Dobermany to czworonogi posiadające dużo energii, są ruchliwe, żywiołowe. Wymaga to od ich właściciela zapewnienia im codziennej dawki ruchu.  Aktywność fizyczna jest dla nich nie tylko przyjemnością, może stać się również częścią tresury. Sportowe szkolenia tych pinczerów wymagają od nich precyzji, szybkości oraz radości z pracy ze swoim opiekunem.

Pielęgnacja

Krótka sierść dobermanów nie wymaga specjalnych zabiegów. Wystarczy raz w tygodniu wyczesywać martwy włos oraz zabrudzenia. Dokonujemy tego za pomocą gumowej szczotki z krótkimi kolcami. Zabieg ten pobudza krążenie krwi, oraz mieszki włosowe. Dzięki niemu włos zyskuje większy połysk, a co za tym idzie zdrowy wygląd. Kąpieli dobermanów dokonujemy doraźnie – w chwili, kiedy zajdzie taka potrzeba. Nie należy kąpać psów zbyt często. Wpływa to niekorzystnie na włos, który matowieje. Obcinanie pazurów należy do bardzo rzadkich zabiegów. Z racji na dużą aktywność psów, nie powinny mieć one problemów ze ścieraniem ich na twardej powierzchni. Jeśli jednak zwierzę nie radzi sobie, w naturalny sposób nie skraca pazurów, należy je przyciąć.  Czyszczenia zębów powinniśmy dokonywać przynajmniej raz w tygodniu. Możemy to robić przy użyciu specjalnych szczoteczek i past. Dobrym, domowym sposobem mycia zębów jest nawinięcie na palec wskazujący gazy i czyszczenie ich roztworem z sody lub soku z cytryny. Znacznie łatwiej jest zapobiegać odkładaniu się kamienia nazębnego używając wyżej wymienionych metod, niż usuwać już powstały kamień. Opisana pielęgnacja zapobiegnie również niemiłemu zapachowi z psiego pyska. Czyszczenie uszu powinniśmy wykonywać, co najmniej raz w tygodniu. W sklepach zoologicznych możemy zakupić preparaty przeznaczone właśnie do tego celu

dob 1

Zdrowie

Dobermany mogą mieć problem z układem sercowo-oddechowym. Musimy, zatem w młodym wieku psa, wykluczyć zbyt forsowne ćwiczenia.  Pierwsze symptomy chorób serca są mało charakterystyczne. Pies częściej leży i śpi, jest mniej aktywny, niezbyt chętnie bawi się, czasem można także zauważyć zmienny apetyt, powolne chudnięcie. U starszych psów jest to często mylone z objawami starości i rzadko stanowi powód do wizyty u lekarza weterynarii. Potem pojawia się najważniejszy i najczęstszy objaw chorób serca – kaszel. Z racji braku podszerstka dobermany mogą zmagać się zimą z przeziębieniami. Podczas dużych mrozów nadmiernie tracą ciepło, wyziębiając organizm. Musimy ograniczać więc czas, w którym nasi podopieczni przebywają na dworze. Naukowcy wykazali, że podstawowym schorzeniem, które dotyka Dobermany jest zaćma. Dużym problemem jest też przerastanie trzeciej powieki oraz inne wady wzroku. Choroby te mają charakter dziedziczny. Wrażliwy układ pokarmowy osobników opisywanej rasy wymaga od ich właścicieli dbałości, o jakość podawanego pożywienia. Poza wyżej wymienionymi dolegliwościami dobermany należą do psów zdrowych, późno starzejących się. Średnia życia oscyluje w granicach 12 lat.

Żywienie

Ze względów ekonomicznych warto zastanowić się nad podawaniem naszemu pupilowi gotowej, suchej karmy. Kiedy zdecydujemy się przygotowywać posiłki własnoręcznie należy pamiętać, że dorosły pies je bardzo dużo. Cechuje go ogromny apetyt. Doberman potrafi zjeść 60 dag mięsa, 30 dag warzyw oraz 30 dag gotowanego makaronu, bądź ryżu dziennie. Jest to bardziej kosztowna opcja niż w przypadku żywienia suchymi karmami dostępnymi w sklepie zoologicznym. Energia płynąca z takiej dawki pokarmu nie odkłada się jednak w postaci tłuszczu. Na bieżąco jest zużywana, podczas aktywności psa. Jeśli zdecydujemy się podawać psu suchą karmę musimy pamiętać, aby była bogata w białka, witaminy i minerały. Musi być ona dobrze zbilansowana, dostosowana do potrzeb tak aktywnych zwierząt. Istnieją dobre karmy, które zapewniają naszym podopiecznym doskonałe zdrowie. Są to karmy tzw. klasy super premium. Jest to najwyższa klasa karm, która posiada atest AAFCO.  Dzięki temu możemy być pewni, że podawanie pożywienia odpowiedniego rodzaju dla wieku i potrzeb zgodnie z zaleceniami producentów zapewni prawidłowy rozwój naszych pupili.

Ze względu na zagrożenie skrętem żołądka warto podzielić dzienną porcję jedzenia na dwa posiłki. Po zjedzeniu pies powinien odpocząć. Ograniczamy jego aktywność przez minimum dwie godziny. Niezalecane są w tym czasie między innymi zabawy.

Psy powinny mieć nieograniczony dostęp do czystej, świeżej wody.