Berneński pies pasterski

Rasa mająca swoje korzenie w Szwajcarii. Należy ona do sekcji szwajcarskich psów pasterskich. Berneński pies pasterski zaliczany jest do grupy psów pracujących, w typie dogowatym.

Historia

Rasa została odkryta na przełomie XIX i XX wieku, w okolicach Schwarzenburga. Pilnowały one zwierząt hodowlanych oraz gospodarstw. Berneńskie psy pasterskie wykorzystywano jako psy zaganiające. Na terenach nizinnych w Szwajcarii zaczęły masowo powstawać serownie. Tam również psy opisywanej rasy znalazły zastosowanie. Miały za zadanie transportować wózki z nabiałem, były do nich zaprzęgnięte. Rasa stawała się coraz popularniejsza. Z biegiem czasu nastąpiła moda na bernardyny. Wszyscy zapomnieli o berneńskich psach pasterskich.  Na początku XX w profesor Albert Heim i Franz Schertenleib rozpoczęli ratowanie powoli wymierającej rasy. Odnaleźli oni na terenach wiejskich kilka osobników, rozpoczęli hodowlę. W 1907 roku założono Schweizerische Dürrbach-Klub i opublikowano pierwszy wzorzec. Psom nadano również nazwę berneński pies pasterski. W 1913 roku rasa została uznana przez Szwajcarski Związek Kynologiczny.

Wygląd

Berneński pies pasterski jest psem dużym i silnym. Jego mocna budowa oraz okazałe umięśnienie są cechą charakterystyczną opisywanej rasy. Nie są to psy ociężałe, ich ruchy są pełne lekkości pomimo dużej masy ciała. Głowa jest mocna, duża. Idealnie harmonizuje ze średnio wydłużoną kufą. Szczęka jest silna, siekacze zbiegają się z zgryzie nożycowym. Oczy mają kształt migdałów, przybierają ciemnobrązową, bursztynową barwę. Uszy berneńskich psów pasterskich są wysoko osadzone. U nasady szerokie, zwężające się ku dołowi – na kształt trójkąta.  Ich końce są lekko zaokrąglone. W stanie spoczynku uszy przylegają do głowy. Mocna szyja, silnie umięśniona, średniej długości oraz szeroka i głęboka klatka piersiowa nadają mu dostojny wygląd. Gęsto owłosiony ogon, sięgający przynajmniej do stawu skokowego jest ozdobą każdego berneńskiego psa pasterskiego. Ich mocne kończyny cecberneński 1huje silne umięśnienie. Włos jest długi i błyszczący. Może być prosty lub pofalowany. Najczęściej spotykane umaszczenie to kruczoczarna maść podstawowa z ciemnym brązowo-czerwonym podpalaniem na policzkach, nad oczami, na wszystkich czterech kończynach i na klatce piersiowej, z białymi znaczeniami. Strzałka na czole nie powinna zachodzić na brązowe plamy nad oczami, a białe znaczenie na kufie powinno sięgać najwyżej do kącików warg. Białe, umiarkowanie szerokie znaczenie przechodzące z podgardla na klatkę piersiową, pożądane: białe łapy, biały koniec ogona tolerowane: mała, biała plama na karku, mała , biała plama przy odbycie.

Charakter

Berneński pies pasterski jest niesamowicie inteligentnym zwierzęciem. Ich intelekt pomaga w szkoleniu oraz pracy z psami opisywanej rasy. Z chęcią wykonują polecenia, szybko się uczą. Są to psy aktywne. Potrzebują dużej dawki ruchu. Duże pokłady energii najlepiej spożytkować podczas ćwiczeń, pracy oraz zabaw. Są to zwierzęta łatwe do ułożenia, karne. Cierpliwość oraz zrównoważenie powinny cechować każdego berneńskiego psa pasterskiego. Są one opiekuńcze, jak najbardziej nadają się do obcowania z dziećmi. Te przyjacielskie czworonogi nie zrobią krzywdy najmłodszym domownikom. Opanowanie opisywanych psów pomoże przetrwać im najwymyślniejsze zabawy dzieci. Berneńskie psy pasterskie nie okazują również agresji w kontaktach z innymi zwierzętami. Na spacerach są spokojne, nie zwracają uwagi na przechodniów. Ich miłość do właścicieli jest nieograniczona. Szybko i bardzo mocno przywiązują się do domowników. Nieustannie zabiegają o kontakt ze swoim Panem, najlepiej czują się w towarzystwie. W kontaktach z obcymi są odważne, choć czujne. Za wszelką cenę będą bronić swojego terytorium oraz członków rodziny. Berneńskie psy pasterskie są niesamowicie odważne oraz szybkie. W przypadku zagrożenia – zaalarmują swojego właściciela, a same staną do walki w obliczu wroga.

Zdrowie

Średnia długość życia berneńskich psów pasterskich wynosi około 8 lat. Są one szczególnie podatne na choroby nowotworowe. Są one przyczyną około 40 procent zgonów psów opisywanej rasy. Często występującymi chorobami są również dysplazja stawów biodrowych i łokciowych. Dysplazja stawu łokciowego powodowana jest przez trzy wady następujące w stawie łokciowym w okresie wzrostu. Powodują ją: niezrośnięty wyrostek łokciowy dodatkowy, osteochondroza stawu łokciowego oraz oddzielony wyrostek dziobiasty kości łokciowej. Następstwem wymienionych wad jest zwyrodnienie i zapalenie stawu łokciowego. Objawy choroby to trzeszczenie w stawie, problemy z wstawaniem, kładzeniem się, sztywny chód, problemy z poruszaniem się (po odpoczynku), niechęć do ruchu i zabawy. Kolejnym, częstym schorzeniem jest dysplazja stawu biodrowego. Poszczególne elementy stawu rozluźniają się, przez co gdy szczeniak osiąga wiek 6 miesięcy przestają do siebie pasować. Anomalie te mogą prowadzić do zwichnięć, pęknięć oraz zapaleń stawu. Dysplazja stawu biodrowego wywołuje silny ból oraz trudności z poruszaniem się. Skala tych dolegliwości zależy od stopnia zaawansowania choroby. Zbyt szybki wzrost w okresie szczenięcym oraz zbyt duża aktywność fizyczna pogłębiają urazy w obrębie stawu. Do objawów dysplazji możemy zaliczyć powolne wstawanie i kładzenie się psa, trudności z podniesieniem się po odpoczynku. Zwierzę chodzi z podkulonymi tylnymi łapami oraz podczas biegu odbija się z obu kończyn. Podstawą do rozpoznania dysplazji jest prześwietlenie stawu oraz badanie ortopedyczne. Kolejną często występującą dolegliwością jest skręt żołądka. Jest to poważne zagrożenie dla życia naszego pupila. Przyczyn tego schorzenia jest kilka. Jedną z nich jest nadmierny ruch po spożytym posiłku. Po zjedzeniu pies nie powinien biegać, skakać, bawić się. Wypełniony żołądek może się obrócić, co w efekcie prowadzi do zaciśnięcia przełyku i odźwiernika. Pokarm nie może przejść do dalszej części przewodu pokarmowego, rozpoczyna się jego fermentacja. Drugą z najczęstszych przyczyn skrętu żołądka jest fermentacja pokarmu na skutek skarmiania psa ciężkostrawną paszą. Zbyt duża ilość jedzenia bogatego w węglowodany źle się trawi, długo zalega w żołądku. W procesie fermentacji w zbierają się w nim gazy. Przy niewielkim ruchu psa, zmianie pozycji mogą one unieść żołądek, który w chwili uniesienia wykona obrót. Zaciskając tym samym przełyk i odźwiernik. Objawy w obu przypadkach są takie same. Szybko możemy zauważyć silnie wzdęty brzuch. Pies ślini się, próbuje sprowokować wymioty, jednak nie może zwrócić treści z żołądka. Konieczna jest natychmiastowa interwencja lekarza weterynarii. Jeśli w krótkim czasie nie dojdzie do operacji naszego czworonoga, zostanie on skazany na śmierć w wielkich męczarniach. Aby uniknąć skrętu żołądka musimy trzymać się podawania lekkostrawnej karmy, dorosłym psom, dwa razy dziennie. Po jedzeniu zalecany jest dw(503) Adesa I'm Stepping Outugodzinny odpoczynek.

Berneńskie psy pasterskie mają skłonność do nadwagi. Niezmiernie ważna jest w przypadku tych psów zbilansowana dieta.

Pielęgnacja

Podstawowym zabiegiem pielęgnacyjnym stosowanym u berneńskich psów pasterskich jest wyczesywanie sierści. Dokonujemy tego za pomocą gumowej szczotki. Czynność ta ma na celu usunięcie martwego włosa oraz zanieczyszczeń. Poprawiamy tym samym kondycję włosa, nadajmy mu zdrowy wygląd oraz ładny połysk. Zapobiegamy również powstawaniu kołtunów, splątań. Ważnym zabiegiem jest kontrola czystości uszu. Należy sprawdzać czy nie pojawiły się zaczerwienienia oraz wydzielina z nieprzyjemnym zapachem. Jeśli zauważymy wymienione objawy musimy jak najszybciej udać się z pupilem do przychodni weterynaryjnej. Dbamy również o higienę zębów i jamy ustnej naszego zwierzaka. Raz w tygodniu przemywamy zęby gazą nasączoną w roztworze z cytryny. Zapobiegnie to powstawaniu kamienia nazębnego oraz niemiłemu zapachowi z psiego pyska.

Żywienie

W żywieniu berneńskich psów pasterskich najlepiej zastosować suchą, dobrze zbilansowaną karmę. Możemy dobrać ją pod kątem rasy, wieku oraz stopnia aktywności fizycznej naszego pupila. Należy pamiętać, że berneńskie psy pasterskie maja skłonności do przejadania się. Posiłki podajemy 2 razy dziennie w ilości dostosowanej do indywidualnych potrzeb zwierzęcia. Musimy zapewnić naszemu psu stały dostęp do świeżej, czystej wody .

Komentarze: “Berneński pies pasterski”

  • Ania:

    Doskonała strona aby dowiedzieć się czegoś konkretnego o danej rasie zwierzaka. Dowiedziałam się wszystkiego co było mi potrzebne.