Amstaff (Staffordshire Terrier)

Wstęp

Amstaff, nazywany również amstaf, lub ast, to Amerykański Staffordshire Terrier. Pies o charakterystycznej muskularnej budowie. Choć wielu osobom wydaje się to zaskakujące (gdyż Amstafy są blisko spokrewnione z Pitbullami),  Amstafy nie są objęte obowiązkiem rejestracji w Polsce. Rasa ta jest kojarzona z niektórymi subkulturami, i stąd wizerunek tego psa wielu osobom kojarzy się negatywnie. Jak to w przypadku wielu ras, zachowanie psa zależy od tego jak zostanie wychowany. Amstafy to zdecydowanie psy aktywne, wymagające dużo ruchu. Są również bardzo towarzyskie.

 

Historia

Historia Amerykańskich Staffordshire Terrier nie jest jednoznaczna. Jedna z nich mówi że pochodzą Amstaffy są potomkami bull terrierów. Inna historia wspomina o XIX wiecznych psach angielskich z regionu Staffordshire (stąd też oficjalna nazwa). Najpewniej Amstaf jest skrzyżowaniem Pit Bulla i terriera. Wraz z imigrantami rasa ta trafiła do Ameryki, gdzie nazywana była Pit Dog, a czasem też Yankee Terrier.

Rasa ta została uznana za odrębną w 1936 (przez AKC).

 

Zachowanie

Staffordshire Terrier to psy przyjazne ludziom i lubiące ich towarzystwo. Jest to pies który bardzo identyfikuje się z rodziną i zżywa się z nią. Z tego też powodu, Amstafy są dobrymi psami obronnymi.

Amstafy są kojarzone z dużą agresją, i wykorzystywane są często w psich walkach. Badania wykazały że istotnie, Staffordshire Terriery cechuje nadzwyczajną agresję wobec innych zwierząt, jednocześnie, są one znacznie mniej agresywne w stosunku do ludzi niż inne zwierzęta. To sprawia że właściciel musi stanowczo reagować na wszelkie przejawy agresji swojego pupila. Fizyczne predyspozycje amstafów sprawiają, iż nieporadne wychowanie może skutkować rozwojem agresji i stanowić niebezpieczeństwo dla właściciela i otoczenia. Zaleca się szczególnie dużą uwagę w sytuacjach obcowania Amstafów z małymi dziećmi (szczególnie gdy dzieci te nie mieszkają na co dzień z psem).

 

Zdrowie i opieka

Amstaffy nie powinny być oddzielane od matki przed ukończeniem 10 tygodnia. Szczeniaki powinny być żywione kilka razy dziennie, w niewielkich ilościach. Starsze psy powinny być karmione przy najmniej raz dziennie. W zależności od ruchu powinno się dobierać właściwą, kaloryczną karmę. Odraza się natomiast karmienie psa wyłącznie jedzeniem domowym, jeśli nie mamy możliwości profesjonalnego porcjonowania żywności. Jeśli nie korzystamy z gotowej karmy, należy pamiętać o podawaniu naszym pupilom witamin. Jest to szczególnie ważne dla suk przed i w czasie ciąży, a także dla starszych psów.

Przynajmniej raz w tygodniu należy zbadać stan uszu, i wyczyścić je delikatnie. W czasie tych zabiegów, należy zadbać także o zęby naszego pupila. Powinniśmy je wyszczotkować i obejrzeć ich stan.

Nie należ kąpać psa zbyt często. W odróżnieniu od innych ras Amstaffy są bardzo wrażliwe na punkcie swojej czystości.

Pamiętajmy również o corocznym szczepieniu przeciw wściekliźnie.

Najczęściej występujące schodzenia u Amstafów to:

- wady układu krążenia (1,6% częściej niż średnia)

- choroby stawu biodrowego (17,1% częściej niż u innych psów)

- zapalenia dziąseł (26% ponad normę)

- choroby tarczycy (8% częściej niż u innych psów)

 

Rejestracja

Jak już zostało to wspomniane we wstępie, Amstaffy nie są objęte obowiązkiem rejestracji w  Polsce.

 

Wzorzec rasy

Wygląd – amstaff powinien sprawiać wrażenie psa o dużej sile w odniesieniu do swojej wagi i swojego wzrostu. Wygląd mocny, mięśnie wyraźnie. Elegancja ruchów, zwinność, czujność na otoczenie. Budowa zwarta, krótkie kończyny, odważny.

Głowa – przeciętna długość, głowa wysklepiona. Duża, szeroka czaszka. Mocne, wyraźnie widoczne mięśnie policzkowe. Czarna trufla.

Uszy – małe, zgrabne, wysoko osadzone. Mogą być cięte (preferowane nie). Krótkie, z załamaniem w kształcie róży do przodu, lub stojące.

Oczy – okrągłe, głęboko i szeroko osadzone. Ciemne. Powieki wybarwione.

Kufa – zaokrąglona w górnej części, średniej długości, o linii opadającej na oczy. Silnie zarysowana szczęka.

Wargi – czarne lub różowe. Zwarte.

Uzębienie – prosty zgryz, równy, nożycowy. Dobrze rozwinięta żuchwa.

Szyja – zwęża się ku głowie, lecz wyraźnie od niej odrębna. Mocna, umięśniona, łukowo wygięta. Brak podgardla.

Tułów – mocny, umięśniony. Szerokie łopatki

Grzbiet – krótki, opadający w stronę zadu

Zad – ściągnięty, do nasady ogona. Krótki

Ogon – krótki i proporcjonalny do rozmiarów psa. Zwężający się, nie cięty.

Klatka – szeroka, i  płaska. Dobrze wysklepiona, żebra silnie powiązane.

Kończyny – przednie – proste, o zaokrąglonym kośćcu. Silne, bez wygięć. Rozstawione.

- tylne – nisko umieszczone w stawach skokowych, umięśnione. Zwężające się podudzia. Proste.

Łapy – proste, foremne i zwarte. Wysklepione. Pazury pod kolor sierści.

Poruszanie się – sprężysty i elastyczny. Pies się nie kołysze. Symetryczny kłus.

Szata – sztywna w dotyku, zwarta, krótka. Lśniąca.

Ciężar – proporcjonalny do wieku.

Wzrost –  pies – 46-48 cm, suka – 43-46cm