Tężyczka poporodowa

Rzucawka (tężyczka poporodowa, bądź też tężyczka laktacyjna) to choroba najczęstsza u psów ras małych, chociaż dotyczy w sumie wszystkich ras i nie tylko psów. Choroba występuje zazwyczaj kilka dni po porodzie (po tym jak suka urodzi szczeniaki) i mimo tego, że leczenie jest naprawdę proste i bardzo skuteczne, choroba jest bardzo dużym zagrożeniem dla życia suki. Bezpośrednią przyczyną jest niedobór wapnia w organizmie – najczęściej gdy suka, przekazuje wraz z mlekiem zbyt dużą ilość wapnia szczeniętom. Właśnie dlatego najczęściej dochodzi do niej w szczycie laktacji (karmienia), czyli około dwa do czterech tygodni po porodzie, kiedy wydzielanie wapnia jest największe, rzadko występuje także bezpośrednio po porodzie. W przypadkach skrajnych, po kilku atakach może dojść do zatrzymania akcji serca i śmierci psa. Suki wychowujące duże mioty są bardziej narażone na zachorowanie od suk z niewielką ilością szczeniąt. Im więcej szczeniąt, tym możliwość wystąpienia choroby po porodzie jest większa, ponieważ suka szybciej traci wapń. Rzucawka z pewnością częściej może się zdarzyć u suk które mają nieodpowiednią dietę w czasie i po ciąży, w okresie laktacji. Ważnym jest, że jeśli w trakcie ciąży podaje się za dużo wapnia, zakłóca się gospodarkę wapniowo fosforową, co może być przyczyną choroby. Często zdarza się, że objawy pojawiają się jeszcze przed porodem. Suka jest wtedy niespokojna, dyszy oraz nie potrafi usiedzieć na miejscu,. Kolejnym etapem choroby jest widoczny brak koordynacji. Mięśnie są wtedy napięte i drżą, a suka może mieć „sztywne” nogi oraz dygotać. W końcowym etapie dostaje konwulsji. Jest to już stan bezpośredniego zagrożenia życia. Tężyczka poporodowa jest często nazywana także rzucawką poporodową, w czasie ataku dochodzi do drżenia i tężenia mięsni, skurczy kończyn z jednoczesnych ich wyprężeniem. Może dochodzić do ślinienia się. Szybko wzrasta temperatura ciała, często nawet do 40 stopni. W takim momencie może dojść do wytrzeszczu gałek ocznych. Częstym objawem jest także przyspieszony rytm serca. Ataków może być kilka i zdarzają się w różnych odstępach czasu, przy czym zwykle każdy kolejny jest silniejszy i dłuższy. Wcześniejsze objawy są nie charakterystyczne i dlatego trudno przewidzieć chorobę. Możemy do nich zaliczyć brak zainteresowania szczeniętami, problemy z chodzeniem, niepokój suczki czy zwiększone pragnienie i oddawanie moczu. Kilka ataków może doprowadzić do śmierci suki. Oczywiście w czasie wystąpienia choroby bezwzględnie i szybko należy udać się do lekarza weterynarii, który poda naszemu czworonogowi dożylnie wapń i inne preparaty wzmacniające. Przy silnych objawach konieczne jest odstawienie szczeniaków na około jeden do trzech dni i dokarmiać je sztucznie, przy pomocy preparatów, które można nabyć w klinikach. Konieczne jest także zbijanie gorączki, najlepiej poprzez chłodzenie suczki. Później można przejść na leki doustne, aby jednak zaaplikować właściwą dawkę powinno zbadać się poziom wapnia we krwi. Niezbędna jest także właściwa dieta, przygotowana przez lekarza weterynarii. Z pewnością ryzyko zachorowania zmniejszy podawanie przed w czasie i po ciąży dobrej jakościowo i odpowiednio zbilansowanej karmy. Przy karmieniu odpowiednią karmą nie ma potrzeby dodawania preparatów wapniowych w czasie ciąży. Preparaty wapniowe powinniśmy natomiast wprowadzić w szczycie laktacji, a więc średnio pomiędzy drugim a czwartym tygodniem po porodzie.

 

 

Komentarze: “Tężyczka poporodowa”