Choroba Rubartha

Choroba Rubartha jest to zakaźne zapalenie wątroby psów. To zakaźna choroba wirusowa, która jest wywoływana przez adenowirus psów typ 1 (CAV-1). Jest ona znana od wielu dziesięcioleci i atakuje wszystkie psowate zwierzęta (lisy, wilki, kojoty). Nie jest groźna dla ludzi. Należy do chorób uleczalnych, ale są również przypadki śmiertelne. W środowisku zewnętrznym wirus choroby potrafi przeżyć nawet kilka miesięcy. Wirus ten najchętniej atakuje komórki śródbłonkowe takich narządów jak wątroba, nerki, śledziona czy płuca. Głównym źródłem zakażenia są inne psy. Wirus wydalany jest przez zarażone zwierzęta wraz z moczem, śliną i kałem. Możliwość jego wydalenia śliną bądź kałem następuje tylko w ciągu pierwszych dwóch tygodni infekcji. Jednak do roku czasu ciągle jest wydalany wraz z moczem. Wirus ten zachowuje zakaźność przez kilka tygodni, jeśli zwierze przebywa w temperaturze pokojowej. Nie jest on jednak odporny na działanie promieni słonecznych. Psy zarażają się przez bezpośredni kontakt ze śliną, moczem lub kałem innego zarażonego zwierzęcia (niekoniecznie psa). W przypadku szczeniąt prawdopodobieństwo zachorowania jest dużo większe niż w przypadku psów dorosłych. Mogą one zarazić się również poprzez np. zanieczyszczone obuwie właściciela. W związku z tym największy stopień zachorowań odnotowuje się u psów w pierwszym roku życia. Jeżeli suka była szczepiona przeciwko tej chorobie to jej szczenięta otrzymują przeciwciała od matki i przez jakiś czas są odporne na chorobę. Jeżeli zwierze raz przeżyję chorobę Rubartha w dziewięćdziesięciu dziewięciu procentach staje się ono odporne na nią przez całe swoje życie. Objawy choroby są widoczne dla właściciela zwierzęcia. Pierwsze pojawiają się po około czterech do dziewięciu dniach od zarażenia. Choroba objawia się przez:

  • Bardzo wysoką gorączkę, po dwóch dniach temperatura ciała psa wraca do normy by po jakimś czasie gorączka mogła się nawrócić.
  • Apatyczność,
  • Brak apetytu,
  • Wzmożone pragnienie (pije bardzo dużo),
  • Widoczne powiększenie i zaczerwienienie migdałków,
  • Brak chęci do jakiegokolwiek ruchu, spowodowana bólami wątroby.
  • Biegunkę,
  • Wymioty
  • Zapalenie spojówek oraz światłowstręt,
  • Wybroczyny na słabo owłosionych miejscach na ciele oraz na błonach śluzowych,
  • W wyniku infekcji wirusem suki mogą ronić.

Po wyzdrowieniu u części zwierząt występuje zmętnienie rogówki. Choroba ta może przebiegać w bardzo zróżnicowany sposób. Może to być łagodna niedyspozycja z kilkudniową gorączką, której lekarz weterynarii nie rozpozna nawet jako chorobę. Są również przypadki zachorowań na tyle ciężkich, że pies umiera po kilku dniach gorączki. Przy nadostrym przebiegu choroby śmierć następuje w przeciągu kilku godzin. Śmiertelność u psów dorosłych wynosi około pięćdziesiąt procent, natomiast u szczeniąt jest o wiele wyższa – zwłaszcza w połączeniu z wirusem nosówki. Powikłaniem choroby może być tzw. „niebieskie oko”. Jeżeli rozpoznamy chorobę odpowiednio wcześnie istnieje możliwość podania psu surowicy. Jeśli choroba jest bardziej zaawansowana wprowadza się psu głodówkę, która ułatwia regenerację chorych narządów oraz nawadnia zwierzę. Psa leczy się środkami przeciwbólowymi oraz antybiotykami, które pomagają zapobiec wtórnym zakażeniom bakteryjnym. Powinno się zastosować dietę osłaniającą wątrobę bogatą w kaszę, ryż, pieczywo, chudy biały ser, bądź gotowe niskobiałkowe karmy lecznice. Nie leczy się natomiast zmętnienia rogówki, ponieważ samo ustępuje po około dwóch tygodniach od zakończenia leczenia choroby. Aby zabezpieczyć naszego psa przed zachorowaniem powinniśmy zaszczepić go. Najczęściej jest to szczepionka skojarzona, zabezpieczająca psa również przed innymi chorobami. Szczepienie jest koniecznością jeżeli chcemy mieć w domu silnego i co najważniejsze zdrowego psa. Nie pozwólmy mu cierpieć i sami zadbajmy o jego zdrowie. Pamiętajmy, że lepiej jest zapobiegać, niż leczyć.