kot przyjacielem człowieka

      Kot, podobnie jak pies , jest stworzeniem niezmiernie bliskim człowiekowi. Od stuleci żyje z nim wspólnie pod jednym dachem, dzieli z nim nieustannie złe i dobre chwile, niejednokrotnie razem z nim śpi i spożywa to samo co on. Pomimo tego, koty porównywalnie jak i wszystkie inne zwierzęta, mają tak swoich przyjaciół jak i wrogów. Przeciwnicy kotów, ci którzy ich nie preferują, przypisują im najprzeróżniejsze przywary i dzięki temu przyczyniają się do rozwijania u dzieci i młodzieży niewłaściwego a wręcz wrogiego stosunku do tych zwierząt. Osoby te traktują koty z pogardą i drwią z ludzi zajmujących się i troszczących o nie a to z kolei powoduje, że wielu miłośników kotów wstydzi się jawnie okazywać sympatię dla tych tak zniewalających zwierzaków. Ale tak jak w każdej sprawie są również tacy, którzy swoich pupili obdarzają niebywałym przywiązaniem, zatracając umiar w trosce o niego. Dlatego kociarze twierdzą że to kot przyjacielem człowieka największym jest.

      Obok stanowczych przyjaciół i wrogów kotów są też osobniki nastawieni do tych zwierząt zupełnie obojętnie. Często zadają oni pytani; po co przywiązywać tyle uwagi
i zajmować się kotami, które tak naprawdę wcale nie są ani szczególnymi zwierzakami ani też nie są rzadkością? Wręcz przeciwnie, ich niebywała plenność i płodność powoduje, że zapełniają one podwórka i domy pod każdą szerokością geograficzną,
a na dodatek w czasie rui są w stanie swoimi niekończącymi się nocnymi koncertami doprowadzić do furii śpiących ludzi.

      Jednak pomimo tak sprzecznych opinii kot jest i będzie niezmiennie interesującą zwierzęcą osobowością.

Powszechne jest  tzw. „uczłowieczanie” kotów i wyciąganie na tej podstawie błędnych wniosków. Nie ma kotów „złych” ani też kotów „dobrych” gdyż nie ma on świadomości tych cech, ponieważ nie rozumuje
w sensie ludzkim i nie myśli też kategoriami moralnymi. Wszakże kot to stworzenie odczuwające zadowolenie i niezadowolenie  zna uczucie przyjemności, przykrości, radości i smutku, przywiązuje się i przyzwyczaja, zna modulację głosu ludzkiego, odczuwa wstręt, lęk, tęsknotę i złość. Dlatego wszyscy miłośnicy kotów pragną aby nie działa im się krzywda, by nie były bite, przepędzane, bezdomne czy głodne.

      Faktem jest, że żaden kot nie podporządkuje się człowiekowi w sposób widoczny i manifestacyjny. Nie bez powodu nazywany jest samotnikiem chodzącym własnymi ścieżkami. Człowiek, który chciałby naruszyć integralność kociej natury napotka opór i nie zdobędzie przyjaźni. Twierdzenie, że kot jest w stosunku do człowieka fałszywy jest to, oczywiście bezzasadne przenoszenie na zwierzęta ludzkich norm postępowania, i trzeba zdawać sobie z tego sprawę. Również twierdzenie, że koty „udają” niema nic wspólnego z prawdą, ponieważ jak pisze H. Bauer „mało jest zwierząt, u których nastrój chwili da się tak jasno wyczytać z ich zachowania, jak właśnie u kota”.

      Koty są wyjątkowo czarownymi zwierzętami, bez względu na rasę. Piękno i zwinność ruchów, urzekająca regularność budowy ciała, zadziwiająca mimika, głębia i przenikliwość spojrzenia a przede wszystkim pewna tajemniczość sposobu bycia, wszystko to sprawia, ze kot jest niezmiernie interesującym towarzyszem życia człowieka. Kto zjednał sobie przywiązanie tej istoty, kto nawiązał z nim bliski kontakt, ten wie, jak wiele zdobył i jak bardzo wzbogacił swoje życie.