Norweski Leśny

Rasa, o której będę dziś pisać (KOT NORWESKI LEŚNY) to rasa, która jest całkowicie naturalna, nie stworzona przez krzyżówki genetyczne powstałe przy udziale człowieka. Rasa ta pogodzi z terenów skandynawskich. Biorąc pod uwagę miejsce, z którego pochodzi oczywistym jest, iż koty przystosowane są do życia w klimacie chłodnym.

Norweski leśny

Przechodząc do wyglądu kota, należy zauważyć, iż są to koty mocnej budowy, tzn. są dość duże, silne. Jego tylne łapy są dłuższe od przednich- pozwala to na dużą zwinność i ułatwia skoki. Kocięta te posiadają dwa rodzaje sierści – dłuższy wierzchni włos i krótszy-puszysty. Takie pokrycie jego ciała prawie uniemożliwia przemoczenie futra. Charakterystyczną cechą kotów norweskich jest kryza wokół szyi. Kot wyglądem przypomina kota dzikiego. Dopełnieniem „dzikiego” wyglądu są „tufki” na szczycie uszu podobne jak u innych dzikich kotów- rysiów. ( same uszy są przysłonięte sierścią). Dorosłe kocury osiągają 6-9 kg, kotki około 5-6 kg. Jego futro występuje w prawie wszystkich znanych odmianach kolorystycznych. Kolor oczu podobny do barwy futra. Jeśli będziemy futro koto norweskiego szczotkować regularnie raz na tydzień, to nie będzie z nim żadnych problemów.

Jeśli chodzi o wyżywienie, to koty lubią jeść różne rzeczy. Lubią zarówno różne diety mięsne jak i ryby. Koty te wyjątkowo bardzo przywiązują się do właściciela oraz miejsca zamieszkania, zapamiętują dokładnie swoje miejsce i w nim czują się najlepiej oraz najbezpieczniej. Koty te są naprawdę bardzo inteligentne. Dzięki temu właśnie tak dobrze zapamiętują swoje miejsce oraz swojego właściciela. Może żyć z innymi zwierzętami domowymi, łatwo nawiązuje „kontakt” z innymi domownikami jakimi ą zwierzęta. Koty są nieco nieufne, a to ze względu na długie lata życia na wolności zanim rasa została udomowiona. Kot uwielbia okazywać uczucia oraz bawić się z innymi domownikami. W tym przypadku również objawia się typowy dla wszystkich kotów- koci charakter, ponieważ uwielbiają to robić, lecz tylko w momencie, kiedy same tego chcą i nikt ich nie zmusza. Ponieważ, Kot ten ma zachowane silne instynkty łowcze, jest świetnym łowcą i często poluje. Jak już wcześniej wspomniałam koty początkowo żyły na wolności, dziko. Dawniej, kiedy jeszcze nie były udomowione koty te spotykało się w zagrodach, gdzie same musiały się o siebie troszczyć i nie mogły liczyć na ludzkie wsparcie, czy przygarnięcie jako zwierzęcia domowego do domu. W czasie, kiedy zaczął się rozwój urbanizacji, zmieniało się życie tego norweskiego kota leśnego. Na początku koty te nie były rozpoznawano pod taką nazwą, dopiero gdy zaczęli się nimi interesować hodowcy nadano mu nazwę kota norweskiego leśnego.

Hodowcy, którzy są odpowiedzialni i świetnie znają najlepsze cechy tego zwierzaka od dawna dążą do tego, aby zachować tę rasę z cechami należącymi wyłącznie do tej rasy i żądają zakazu jakichkolwiek krzyżowań z innymi ( rasami). W związku z powyższym w genealogii hodowanych przez nich kotów można znaleźć wśród ich przodków co najmniej pięć pokoleń norweskich kotów leśnych czystej rasy.

Koty są naprawdę piękne. Ich oczy mają kształt migdałów, lekko skośne i w przeciwieństwie do wielu innych ras mogą mieć zupełnie dowolny kolor. Ostatnio największym powodzeniem cieszą się koty miedzianookie. Wszystkie odmiany barwne są jednoznacznie określone i znormalizowane, przy czym stale dochodzą nowe, w zasadzie można krzyżować ze sobą wszystkie odmiany barwne. Jest to ważnym przyczynkiem do zachowania typu i jakości futra, ponieważ nie wszystkie odmiany barwne mają tak samo silne włosy okrywowe lub tak samo gęste podszycie. Czarne koty posiadają mocniejsze włosy okrywowe lecz mniej podszycia, niebieskie natomiast mają bardzo gęste podszycie. Czarne pręgowane są najbardziej zbliżone do pierwowozoru.
Wiele kotów z hodowli nastawionych na uzyskanie pożądanych kolorów ma futro wprawdzie doskonałe i rzadkie barwy, np. białą lub niebieską, ale ich okrywa włosowa tak odbiega od pierwotnego wyglądu futra kotów norweskich.

Mały kociak

Norweskie koty leśne dzielimy pod względem barw na dwie duże grupy, mianowicie z genem agouti i bez tego genu. Według tej klasyfikacji prezentuje się koty norweskie także na niektórych wystawach, np. organizowanych przez FIFe. Ze względu na znaczenie i rozprzestrzenienie kotów norweskich taka klasyfikacja już od dawna nie wystarcza.

FIF Federation Internationale Feline, to międzynarodowa organizacja zrzeszająca hodowców kotów z Europy, Azji i Ameryki Południowej (łącznie 40 krajów). Celem FIFe jest ustalanie i dbanie o standardy ras, szkolenie sędziów międzynarodowych, organizowanie wystaw międzynarodowych.