Egzotyczny

Kot egzotyczny, to krótkowłosa odmiana sławnego Persa. To zwierzak dla osób marzacych o posiadaniu osobnika o charakterze i niecodziennym wyglądzie kota perskiego, ale nie są zainteresowani codzienną pielęgnacją ich pięknego futra.

Kot egzotyczny jest znacznie mniej wymagający w porównaniu ze swym perskim bratankiem, i ma coraz więcej zwolenników. Ta dumna istota ma też swoją historię, charakter i jak każdy prawdziwy i dumny kot chodzi swoimi drogami zupełnie nie zważając na błyskotliwą karierę swojego puszystego krewniaka.

Pochodzenie

     Rasa ta nie jest naturalna, powstała poprzez skrzyżowanie kota amerykańskiego krótkowłosego z kotem perskim. Odwrotnie niż  Persy mają one krótkie futro. Rasa ta powstała w Stanach Zjednoczonych, w toku badań nad wzmocnieniem rasy Amerykańskich krótkowłosych, krótko mówiąc to produkt uboczny zaistniały podczas ulepszania rasy. Głównym celem prowadzonych eksperymentów było zwiększenie kolorystycznej puli Amerykanina, wykorzystując do tego celu całą gamę kolorów Persa. Krzyżując te tak różne rasy nie wzięto pod uwagę charakterystycznego wyglądu kota perskiego a zwłaszcza spłaszczonego pyszczka. I tak po raz pierwszy w latach 60, XX wieku wyhodowano pierwszego kota egzotycznego. Kot ten miał  szeroką i okrągłą perską głowę o znacznie krótszym spłaszczonym nosie, budowę ciała zwartą oraz krótkie, gęste i miękkie futro. Inność nowopowstałego kota, nie u wszystkich hodowców wzbudziła zachwyt. Zwolennicy i hodowcy Amerykańskich krótkowłosych obawiali się że ich ulubieńcom zostanie przyklejona nowa nazwa „pseudo Persów”, zaś miłośnicy Persów nie mieli w planach dzielenia się  i udostępniania swojej sprawdzonej marki dla potrzeb nowopowstającej rasy. Dlatego też wszyscy zgodnie, tak miłośnicy Persów jak i Amerykańskich krótkowłosych zgodnie lobbowali za uznaniem kotów egzotycznych jako nowej rasy. W 1967 roku CFA wpisało tegoż kota na listę oficjalnych ras Stanów Zjednoczonych. W międzyczasie nie ustawano w przeprowadzaniu nowych badań i krzyżowaniu kota egzotycznego z innymi rasami krótkowłosymi miedzy innymi z Rosyjskim niebieskim, Brytyjskim czy Burmańskim. Po udanym wyselekcjonowaniu dominującego genu krótkiej okrywy włosowej,  Egzotyka ponownie zaczęto krzyżować z Persem, tym razem aby wzmocnić w nim cechy charakterystyczne Persów. W 1987 roku CFA uznało, ze kot egzotyczny może być krzyżowany wyłącznie z Persem. W Europie koty te pojawiły się w latach 80, a w 1984 roku FIFe uznało rasę kota egzotycznego i umieściło w standardzie na równi z kotem Perskim. Obecnie kot ten oficjalnie i legalnie zdobywa coraz to większe grono hobbystów i pasjonatów.

Powierzchowność

     Egzotyki, podobnie jak Persy, to koty średniej wielkości. Ciało ich  jest muskularne, krępe, przysadziste. Głowa okrągła, nos krótki z wyraźnym  stopem, policzki okrągłe i pełne. Oczy ma duże, okrągłe, szeroko rozstawione, spojrzenie  „zdumione”,magnetyczne, kolor harmonijny z barwą sierści. Uszy  małe, szeroko rozstawione i ładnie zaokrąglone. Broda duża, mocna, rozwinięta, szczęki silne. Szyja musi mieć krótką i mocną, barki dobrze umięśnione, pierś  szeroka. Łapy mocno zbudowane, proste, stopy szerokie i okrągłe. Ogon , podobnie jak u Persa  raczej krótki. Futro, chociaż odziedziczone po przodkach krótkowłosych, wcale nie jest takie krótkie, nie przylega płasko do ciała lecz nieco odstaje, przeciętna jego długość to średnio 7,5 centymetra. Jest zdecydowanie gęstsze i bardziej jedwabiste niż u Persów. Wyróżnia je też bogata gama kolorów od białego, czarnego, rudego, czekoladowego, kremowego, aż po liliowy i niebieski co łącznie z niesamowitym kolorem oczu sprawia, że staje się on niezwykła ozdobą naszego domostwa.

Charakter

     Kot egzotyczny choć wyglądem zewnętrznym bardziej przypomina Persa, natomiast charakterem to lustrzane odbicie krewniaka z Ameryki. Wprawdzie nie można go zaliczyć do grupy nadpobudliwych, szalonych i gwałtownych kotów, które potrafią zdominować otoczenie. Jest to kot spokojny, towarzyski, bardzo łagodny i przywiązany do  właściciela. Jest jednak nieco bardziej ruchliwy i skłonny do zabawy niż  ospały i powolny  Pers, prawdopodobnie dzięki domieszce krwi kotów amerykańskich. Są bardzo oddane i lojalne, zawsze i wszędzie będą podążać śladem swojego pana. Koty te nie lubią przebywać samotnie, potrzebują obecności drugiej istoty, najchętniej przebywałyby cały czas w towarzystwie swojego opiekuna, ale akceptują też i inne czworonogi, potrafią dogadać się bez problemu nawet z psem , są niesamowicie ugodowe i mało gadatliwe. Co ciekawe, zadowolą się nawet grającym radiem czy telewizorem, byleby słyszeć czyjąś obecność. Są najlepszym wyborem dla rodzin z dziećmi, są bowiem całkowicie pozbawione agresji i uwielbiają wszelkiego rodzaju zabawy. Drapanie, głaskanie, mizianie to ich ulubione pieszczoty. Egzotyki mają bardzo cichą i spokoją naturę , dlatego są idealnym przyjacielem dla osób potrzebujących towarzystwa kogoś cichego , spokojnego o łatwym usposobieniu.  Przeważająca ich część nie lubi spania w łóżku ze swoimi opiekunami. Kategorycznie wybierają miejsca chłodne, może to być podłoga w łazience czy kamienna klatka schodowa.

Pielęgnacja

     Egzotyk jest zdecydowanie mniej kłopotliwy w pielęgnacji niż Pers. Nie wymaga codziennego czesania i takiej skrupulatności i regularności w pielęgnacji. Jego krótkie futerko jest o wiele mniej  wymagające. Należy je czesać raz,  dwa razy w tygodniu najlepiej twardą szczotką serwując mu dodatkowo masaż relaksacyjny. Podobnie jak u Persów, oczy egzotyka wymagają codziennej pielęgnacji,  gdyż w związku ze specyficzną budową gałki ocznej, łzawią .  Również  należy kontrolować uszy, by w razie potrzeby usunąć nadmiar woskowiny. Jeśli zdecydujemy się  na kąpiel egzotyka, należy pamiętać o  wysuszeniu futerka, koty tej rasy łatwo się przeziębiają. Kot musi mieć stały dostęp do czystej, świeżej wody oraz do pojemnika z trawą. Ważna jest dobrze zbilansowana dieta. Trzeba zapewnić mu także drapak oraz odpowiednie miejsce  do zabawy.

Zdrowie

     Niestety koty egzotyczne często cierpią na choroby, które są uwarunkowane genetycznie. Są to najczęściej policystowatość nerek, czyli chroniczna niewydolność. Ta niedyspozycja  dotyczy 40-50% populacji kotów egzotycznych. Często dotyka ich także postępujący zanik siatkówki, czyli choroba, na którą nie ma lekarstwa, a powoduje całkowite oślepienie kota. U kotów, które mają białe umaszczenie, głównie u takich które mają też oczy w kolorze niebieskim występuje głuchota, która również nie jest uleczalna. Kocury może dotknąć także wnętrostwo, które polega na to, że jedno lub obydwa jądra osadzają się nieprawidłowo w jamie brzusznej i pachwinowej. W takim przypadku należy kota wykastrować, jak jest jeszcze młody. Genetyczną i dziedziczoną chorobą jest również  kardiomiopatia przerostowa, która powoduje nadmierny przerost (hypertrofię) mięśnia sercowego, a najczęściej lewej komory, a w efekcie jego kurczliwości. Występuje u większych kotów. Koty egzotyczne mają również tendencje do łzawienia, ponieważ jego kanaliki łzowe są zdeformowane. W takim przypadku należy przemyć oczy kota za pomocą wacika nasączonego ciepłą wodą albo specjalistycznym preparatem. Bez takiej profilaktyki koty mogą złapać bolesne zapalenie.

 Nowinki

     Pomimo wieloletnich badań i doświadczeń w hodowli kotów egzotycznych może być tak że potomstwo pary Egzotyków urodzi się długowłose. W więszości miotów pojawiają się kotki tak długo jak i krótkowłose. Jest to spowodowane pozostałością po kocie perskim. W zależności od długości futra, kociaki będą zakwalifikowane albo jako koty egzotyczne lub też perskie. Ze względu na łagodny charakter koty egzotyczne używane są do felinoterapii czyli do leczenia przy pomocy kotów. Pierwszym w Polsce felinoterapeutą który do leczenia zastosował Egzotyka był Tomasz Wende z Torunia. Wybrał on kota w kolorze niebieskim o imieniu Gucio. Kot ów cieszył się niezmiernym powodzeniem małych pacjentów, którzy mogli go głaskać bez końca a Gucio i tak nigdy nie miał dosyć. Dobrze znanym i lubianym na całym świecie kotem egzotycznym jest także rudy, gruby i leniwy kocur o imieniu Garfield – bohater komiksu, animowanego serialu i kilkunastu filmów pełnometrażowych.