Wąż eskulapa

Wąż eskulapa

Znalazłam węża, który ma ciekawą nazwę, a pierwszy raz o nim słyszę, co bardzo dziwne, ale sądzę, że z tego wiele się o nim dowiecie. Jest to wąż eskulapa Jest on gatunkiem lądowym, prowadzącym nadrzewny (do 3 m nad ziemią) i naziemny tryb życia. Jest aktywny za dnia, a rzadko, w czasie największych upałów – o zmierzchu. Wąż Eskulapa porusza się powoli. Łatwo go złapać, trudniej wyplątać z gałęzi nie uszkadzając. Schwytany agresywnie i wielokrotnie kąsa. Nie jest jednak jadowity. Dobrze pływa. Na ofiary czatuje, rzadziej aktywnie je goni. Chwyta upatrzone zwierzę nagłym wyrzutem przedniej części ciała, zahacza zębami i owija splotami ciała dusząc, po czym martwe – połyka, zaczynając od głowy. Węże chwyta w połowie, składa „jak scyzoryk” i połyka żywe. Sen zimowy w zależności od lokalnych warunków klimatycznych może trwać od sierpnia – listopada do końca marca, początku kwietnia lub nawet do maja. Hibernuje w norach gryzoni lub w szczelinach skalnych. Zjada małe ssaki (myszy, szczury, norniki i ryjówki), ptaki i ich jaja, jaszczurki i węże. Młode okazy żywią się głównie małymi jaszczurkami. Można też dodać, że gatunek ten na terenie Polski stwierdzany jest obecnie głównie w Bieszczadach, lecz znane sa także jego stanowiska w Beskidzie Sądeckim. Jego występowanie w Gorcach i Beskidzie Niskim nie jest jednoznacznie stwierdzone. Generalnie wystepowanie tego węża nie jest dostatecznie w Polsce rozpoznane. Podlega w naszym kraju całkowitej ochronie prawnej. Jego nowe stanowiska powinny być zgłaszane (patrz klucz herpetologiczny). Jest prawdopodobnie najbardziej zagrożonym wyginięciem przedstawicielem polskiej herpetofauny. Jest wiele cech które posiada ten wąż, są to dokładnie one : dojrzałe płciowo osobniki węża Eskulapa osiągają maksymalnie długość do 225 cm, przeważnie jednak są mniejsze (mają niewiele ponad jeden metr). Samce są nieco większe od samic. Grzbiet ciała tego węża ma zabarwienie brązowe w różnych odcieniach (ciemnobrązowe, miedzianobrązowe, oliwkowobrązowe, żółtobrązowe, brunatne do czarnego).

Przednia część ciała (głowa, kark i przedni odcinek tułowia) jest z reguły znacznie jaśniej zabarwiona niż pozostała. Krawędzie niektórych łusek mogą być żółtawe lub białawe, tworząc czasami delikatny, cętkowany lub siatkowaty wzór. Brzuch jest kanarkowożółty, żółtobiały lub oliwkowożółty, przeważnie jednobarwny, rzadziej z ciemnoszarymi lub czarnymi plamkami. Spotykane są okazy całkowicie czarne, także o czarnym brzuchu, jak również egzemplarze albinotyczne, o jasnopomarańczowej bądź żółtej barwie grzbietu. Opisano także dorosłe okazy tego gatunku o grzbiecie pokrytym trzema wzdłużnymi jasnożółtymi pasami lub czterema ciemnobrązowymi. Boki głowy są jasnożółto zabarwione. Młode osobniki tego gatunku mają grzbiet zabarwiony jasnopopielato lub szaro. Na tym tle występują z reguły wzdłużne ciemne rzędy plam lub pasów w liczbie od 4 do 7. Za głową młodych osobników tego gatunku występują wyraźne, parzyste żółte plamy, podobne jak te u zaskrońca jednak bardziej rozmyte. Widoczne są one również u osobników dorosłych, jednak u nich są znacznie mniej wyraźne, rozmyte. Ciało tego węża jest smukłe. Głowa jest stosunkowo niewielka, wąska, nieco spłaszczona grzbieto-brzusznie słabo odgraniczona od tułowia, o szeroko zaokrąglonym pysku. Ogon jest stosunkowo krótki – rzadko osiąga 1/5 długości ciała. Oczy mają okrągłe źrenice. Łuski na grzbiecie są przeważnie gładkie. U niektórych okazów są lekko wręgowane w tylnej części tułowia. Ułożone są na grzbiecie po 23, rzadziej po 17 lub 22 sztuk w każdym ukośnie załamanym rzędzie. Liczba tarczek na brzuchu wynosi 212 – 248 sztuk, a na spodzie ogona od 60 do 91 par. Krawędzie łusek brzusznych są w okolicach graniczących z łuskami grzbietowymi ukośnie wygięte. Rozróżnienie płci u tego gatunku jest bardzo problematyczne.

Teraz ciekawostka o rozmnażaniu : kojarzenie w zależności od lokalnych warunków klimatycznych zachodzi od maja do czerwca. Samica składa jaja w liczbie od 5 do 10 (raczej mało kiedy zdarza się do 20) od czerwca – lipca do sierpnia. Bardzo często wiele samic składa jaja w tym samym miejscu: do wilgotnych ziemnych jam, w stertach torfu, mchu, kompostu bądź liści, a także do wnętrza spróchniałych pni lub nawet w obrębie obejść zamieszkałych domów, tworząc „złoże” kilkudziesięciu lub nawet setek jaj. Jaja tego węża mają kształt cylindryczny (rzadziej maczugowaty czy gruszkowaty) i wymiary 35 – 58 mm na 17 – 25 mm (w rzadkich przypadkach nawet 70 mm na 40 mm). Młode węże wylęgają się po ok. 2 miesiącach od złożenia. Mogą mieć wtedy różną długość ciała: od 12 do 38 cm.

Wiele też słyszy się w środowisku o chorobach tego węża. Mogą one być spowodowane klimatem, pasożytami, osiadłym trybem życia, dużymi wymaganiami inkubacyjnymi jaj, wrogami naturalnymi. Człowiek też może powodować zagrożenia dla tego gatunku poprzez zanieczyszczanie środowiska, bezmyślne zabijanie, zmiany w środowisku naturalnym, rozbudowa sieci komunikacyjnych czy też brak kompleksowej ochrony na terenie występowania gatunku. Aby chronić te węże należy się kompleksowa ochrona, ekologiczny styl życia, ograniczenie ruchu turystycznego w pobliżu miejsc występowania Eskulapa a także tworzenie miejsc schronienia i zimowania.

http://hoduje-gada.com/boa-dusiciel-waz-chinski/waz-eskulapa/