Pyton zielony

Pyton zielony

        Jest to wąż, którego możemy spotkać w tropikalnych wiecznie zielonych lasach równikowych. Zazwyczaj zajmuje miejsce w koronach drzew, może tam spędzić nawet kilka lat, schodzi z niego tylko gdy potrzebuje na nowo pożywienia. Jednak odległość jaką pokonuje do kolejnego drzewa nie przekracza jakieś 2000m. Pyton ten osiąga zazwyczaj długości około 1,5m jednak w bardzo sprzyjających warunkach może mieć nawet do 2m, ale to zdarza się bardzo rzadko. Żyją czasem nawet do 15 lat ale to w hodowli, natomiast ogólnie mówią się, że dożywają 20 lat.

Co do wyglądu tego osobnika, to ma głowę bardzo widocznie oddzieloną od reszty. Posiada kilkadziesiąt zębów, jego źrenice są pionowe, a tęczówka żółtawa lub zielonkawa; u młodych osobników przyjmuje zabarwienie ciała. Pysk jego ma charakterystyczne wgłębienia najdokładniej w łuskach, a te znajdują się na końcu pyska. Wgłębienia te znajdują się na poziomie 12-16 łusek. Zazwyczaj szósta i siódma łuska górnej wargi leży bezpośrednio pod okiem. Natomiast z 14 a nawet może i 18 łusek na dolnej wardze tylko 5-7 mają wgłębienia termoreceptorowe. A na całej głowie też znajdują się łuski, jednak te są już identycznego rozmiaru. Ogon pytona jest tak wyjątkowo silny i chwytny, że nie ma on problemów z zawieszeniem się na gałęzi, można do szarpać a on i tak nie spadnie, jest to jeden z wielkich atutów tego osobnika. Barwa ciała jest zazwyczaj różna, ale najbardziej podstawowa jest żywa zieleń na co wskazuje sama nazwa, jednak zdarzają się i takie które mają żółte a nawet turkusowe kolory, ale jest to uwarunkowane np. ciążą samicy, więc tak większej części to zależy to od konkretnych wydarzeń. Wzdłuż grzbietu i po bokach ciała ciągną się białe, żółte, niebieskie pasy lub plamy złożone z pojedynczych łusek lub ich grup.  Brzuch też ma różne barwy, może mieć białe lub żółte tło i zależnie od tego może przyjmować plamki białe lub czarne. Natomiast młode pytony mają całkiem inne barwy, mogą być nawet żółte, czarne, czerwone, brązowe, dopiero gdy osiągają wiek w granicach 3 lat, wtedy stają się dorosłe i tym samym mają zabarwienie bliskie kolorom zielonym,

Są to węże, które są aktywne zazwyczaj o zmierzchu i w czasie nocnym. W ciągu dnia ulokuje się on na gałęzi, tam mu jest w zupełności najlepiej, wówczas ubarwienie jego ciała totalnie pokrywa się z wszystkim zielonym wokół, więc nie boi się on wtedy innych drapieżników. Jeśli tylko ma możliwość ukrycia się, zazwyczaj to robi, a najczęściej w ciemnych partiach koron drzew. Natomiast gdy przychodzi noc, on już nie boi się żadnych drapieżników, ponieważ jest mało co dla nich widoczny, dlatego wtedy wyrusza na poszukiwanie pokarmu, który potem lokuje „u siebie”. Tak dokładnie, jest to na tyle sprytny wąż.