Ślimaki z rodzaju Amullaris

Ślimaki z rodzaju Ampullarius – to duże ślimaki z rzędy Monotocardia. Pochodzą one z krajów tropikalnych, gdzie żyją tylko w wodach słodkich. Kształtem przypominają muszlę, jednocześnie będąc zbliżonymi do kształtu kulistego. Ślimaki te są minimalnie większe od winniczka, który żyje w Polsce. W przypadku tego gatunku ślimaków możemy spotkać się z kilkoma nazwami. Oprócz swej nazwy rodzajowej, nazywane są one również Ampullaria oraz Ampullaris. Środowisko naturalne, w którym żyją to głównie południowa Azja oraz Ameryka Południowa. Muszla chroni u nich jamę płaszcza, worek trzewiowy, nogę, która służy do pełzania, a także głowę. Mało kto wie, iż Ampullarie są spokrewnione ze ślimakami bagiennymi, których muszle zamykane są wieczkiem.

Muszla Ampullaria z reguły jest duża oraz prawie kulista. Posiada ona żółtobrązowe, brązowe oraz brązowo czerwone pasy. Jednak możemy spotkać się również ze ślimakami odmiany żółtej, bądź białej. Ich uroda zawdzięczana jest głównie długim ruchliwym czułkom, które ustawione są parami. Amullaria mają ich cztery. Ślimaki te potrafią błyskawicznie schować swoje czułki, a także natychmiastowo wysuwać je we wszystkich kierunkach. Czułki krótsze służą im do wyławiania pokarmu, natomiast dłuższe głównie do poszukiwania go. To właśnie dzięki one przysporzyły Ampullariom wielu wielbicieli. Ich otwór gębowy jest mały i okrągły. Jesteśmy w stanie zauważyć ich język – tarkę w trakcie żerowania. Właśnie przy jego pomocy ślimaki te zdrapują z szyby wszystkie mocno trzymające się osady. W trakcie tej czynności zużywają swoje ząbki, które systematycznie odrastają. Zauważalne są także małe oczka, które zostały osadzone na krótkich trzonkach. Noga posiada barwę niebieskawą, białawą, bądź też szarą.

 

Wbrew pozorom poruszają się one stosunkowo szybko głównie po wstędze wydzielanego śluzu. Bardzo często zdarza im się spadać z położonych miejsc tylko po ty by szybciej dostać się na dno zbiornika. Ich jama płaszczowa dysponuje podwójnym systemem oddechowym. Dzięki temu są one zdolne do czasowego przebywania na lądzie, a także do życia w wodzie, która jest uboga w tlen. Pobieranie powietrza atmosferycznego jest także czasem możliwe w dobrze napowietrzanych akwariach.

Jeżeli będziemy dobrze odżywiać Ampullaria, nie będą one zagrażać roślinom wyższym.  Skupią się wtedy jedynie na zjadaniu nalotu z glonów. Ślimaki te spożywają w zbiorniku wszelkie możliwe resztki pokarmowe, a także  pochłaniają odchody rybie. Pomimo tego, iż nie zjadają one stułbi, udowodnione jest iż zjadają wirki. Jeżeli chcemy je dokarmiać, możemy używać do tego celu:

  • Zamrożonej bądź sparzonej sałaty,
  • Tabletek pokarmowych,
  • Pokarmu zwierzęcego,
  • Mrożonej ryby.

 

Są one również zdolne do żerowania z powierzchni wody. Umiejętność tą posiadają one głównie dzięki gromadzeniu w muszli zapasu powietrza. Skutkuje to tym, iż pływając na grzbiecie przy pomocy nogi oraz wydzielanego śluzu tworzą swoisty rodzaj lejka. Właśnie dzięki niemu pokarm, który utrzymuje się na lustrze wody przy pomocy napięcia powierzchniowego przesuwa się w stronę otworu gębowego ślimaka. Ampullaria są uważane za bardzo żarłoczne. Ich szybka przemiana bardzo mocno obciąża wodę, dlatego zaleca się hodować je w umiarkowanej liczebności.

Martwe ślimaki należy jak najszybciej usunąć z akwarium, gdyż szybko zanieczyszczają one wodę. W przypadku, kiedy w zbiorniku panują nieodpowiednie warunki, Ampullaria tracą swoją żywotność. Ukazują to zakopując się w podłożu, bądź zamykając w swojej muszli.

Nie mogą być hodowane w wodzie zbyt miękkiej lub kwaśnej. By mieć zapewnione godziwe warunki życia powinny mieć zapewnione stałe ciepło, z racji tego iż pochodzą z wód strefy tropikalnej.  Temperatura, którą preferują to minimum dwadzieścia cztery stopnie Celsjusza, natomiast maksimum dwadzieścia osiem stopni Celsjusza. Ponieważ ślimaki oddychają także powietrzem w pomieszczeniu, w którym znajduje się zbiornik, powinno ono mieć taką samą temperaturę. Akwarium powinno zostać przykryte, ponieważ w nocy Ampullaria mają nawyk wędrowania w nocy ponad powierzchnię wody. Jeżeli zapomnimy zakryć akwarium mogą one wyjść na zewnątrz i zaschnąć poza zbiornikiem.

W przeciwieństwie do innych gatunków ślimaków, ten konkretny jest rozdzielnopłciowy. Ślimaki te rozmnażają się dosyć dobrze jeżeli mają zapewnione optymalne warunki. Oczywiście warunkiem koniecznym do spełnienia jest posiadanie osobników obu płci. Często zdarza się, iż kopulacja trwa nawet ponad sześćdziesiąt minut. Nie jest ona trudna do zauważenia. Objawia się tym, iż samiec wprowadza swe pręcie, które zwykle schowane jest obok prawego czółka, pod prawą stronę ujścia muszli samicy. Jaja składane są zawsze poza wodą i tylko w miejscu wilgotnym, a jednocześnie ciepłym. W celu złożenia jaj samica jest w stanie wdrapać się nawet na dwieście centymetrów ponad lustro wody. Składanie jaj następuje co około trzydzieści sekund po jednym jajeczku. Na podłoże jajeczka transportowane są poprzez pewien rodzaj „rynny”, która znajduje się w górnej partii nogi Ampullari. Ślimaki przy pomocy głowy przyciskają jaja do podłoża oraz do siebie. Zazwyczaj jaja składane są w ilości od dwustu, do nawet trzystu sztuk.  Mają one około półtora milimetra średnicy. Samice skupiają się na pogrupowaniu jaj w gniazda groniaste. Mają one ubarwienie pomarańczowe, jaskrawo zielone, bądź też jaskrawo różowe. Jednak w trakcie rozwoju zarodników ich barwa zmienia się na brązową lub czarną. Jeśli chcemy by zarodniki rozwinęły się szybciej, niezbędna jest ku temu wysoka wilgotność powietrza. W trakcie wyklucia młode ślimaki wyłamują wapienną osłonę, a następnie wypełzają z niej i spadają prosto do wody. Często wpadając do wody bywają one zjadane przez ryby lub inne ślimaki. Z reguły młode są bardzo łatwe w wychowie, głównie dzięki temu że spożywają ten sam rodzaj pokarmu co osobniki dorosłe. Młode osiągają pełną dojrzałość płciową dopiero w wieku około dziewięciu miesięcy.