Welon

Welon, szerzej znany jako złota rybka – to inaczej ryukin. Ryby te należą do rodziny Karpiowatych. Pochodzą one z wód Tonkiuniu, Chin, Korei, a także Japonii. Ich odmiany ozdobne rozpoczęły być hodowane około roku 960 w Chinach. Jesteśmy w stanie wyróżnić wiele pięknych oraz barwnych gatunków welonów. Są to ryby bardzo ruchliwe, posiadające łagodne usposobienie. Często na pierwszy rzut oka zauważamy, iż ich płetwy spławiają wrażenie za dużych w porównaniu do ich głowy. Właśnie długość ich płetw w głównej mierze decyduje o niezwykłych wręcz walorach ozdobnych tego gatunku. Pofalowana płetwa ogonowa luźno zwisa, podczas gdy ryba znajduje się w bezruchu. Pozwalają na to cienkie, giętkie promienie płetwowe. U innych ryb płetwa grzbietowa sterczy pionowo. Ryby te są często prezentowane na licznych wystawach akwarystycznych, głównie z racji swojej zachwycającej urodny. W takim przypadku podstawa do oceny to proporcje płetw oraz ciała. W żadnym wypadku ryba ta nie powinna być hodowana w akwariach o kształcie kuli. Wbrew powszechnemu przekonaniu nie pozwalają na to jej wielkość, a także szybko przemiana materii. W tego rodzaju zbiornikach ryba ta bardzo się męczy. Najpiękniejszy wygląd welony osiągają około trzeciego roku życia. W normalnych warunkach żyją one bardzo długo. Płeć ryby możliwa jest do rozpoznania jedynie przed tarłem. Wtedy skrzela samca pokryte są drobnymi białymi brodawkami. Ryby te osiągają około piętnastu centymetrów.

Żywią się one zarówno pokarmem żywym, jak i mrożonym oraz suchym. Ich dieta powinna być uzupełniana w pokarm roślinny. Tak jak w przypadku większości gatunków dieta musi być jak najbardziej urozmaicona.

Welony nie wytrzymują niskich temperatur dlatego nie mogą być hodowane w zbiornikach poza domem. Optymalna temperatura wody latem waha się od dwudziestu do dwudziestu czterech stopni Celsjusza, natomiast zimą od piętnastu do osiemnastu stopni Celsjusza. Skład chemiczny wody nie jest sprawą bardzo istotną. Jedynie powinna ona być miękka do twardej (6-18 n) o pH około siedmiu. Ze względu na swoje rozmiary wymagają one akwarium stosunkowo dużego. Podłoże zbiornika powinno być pokryte korzeniami wierzby, bądź też gałązkami jodły. Zbiornik, w którym mieszkają welony, powinien być także bardzo gęsto obsadzony roślinami. Również na powierzchni dobrze jest umieścić rośliny pływające, posiadające silnie rozwinięty system korzeniowy. Ryby te nie mogą być hodowane z gatunkami, które wykazują tendencję do obgryzania płetw.

Do tarła dobrane powinny być dwa samce wraz z jedną samicą. Ryby te do tarła przystępują najchętniej na wiosnę, zaraz po okresowym obniżeniu temperatury. Samica zazwyczaj składa od pięciuset, nawet do dwóch tysięcy jaj. Po około trzech dniach przebywania w temperaturze dwudziestu pięciu stopni Celsjusza młode wylęgają się. Na samym początku powinniśmy karmić je larwami solowca oraz specjalnymi pokarmami sztucznymi. Następnie powinniśmy podwoić plankton, siekane rureczniki, a także pokarm płatkowy i granulowany. Sztuczne tarło jest często przeprowadzane przez zawodowych akwarystów, z racji tego iż jest ono bardzo wydajne.