Wachlarek czarnopłetwy

Wachlarek czarnopłetwy – to inaczej Cynolebias nigripinnis. Gatunek ten należy do rodziny Karpieńcowatych. Pochodzą one z biotopów w Argentynie, w pobliżu takich miast jak Buenos Aires oraz La Plata. Rozwój tych ryb jest bardzo silnie związany ze specyfiką klimatu Ameryki Południowej. Nawet najmniejsze zagłębienie w ziemi, w porze deszczowej, jest tam po brzegi wypełnione wodą. Kipi wtedy życiem od olbrzymiej ilości larw ryb. Wachlarek posiada roczny cykl życiowy, który ściśle połączony jest z występowaniem w Ameryce pory deszczowej oraz pory suchej. Wachlarki czarnopłetwe osiągają wielkość około pięciu centymetrów. Tarło odbywane jest przez osobników dorosłych w wodach płytkich. Kiedy wody wyschną osobniki dorosłe giną z braku wody. Wtedy jaja pozostają zagrzebane w wilgotnym podłożu. W tym czasie zarodki automatycznie przechodzą w okres tak zwanej diapauzy. Oznacza to, iż ich rozwój zostaje chwilowo zahamowany. W czasie kolejnej pory deszczowej, następującej najczęściej w kwietniu, larwy niemalże natychmiast wydostają się z jaj i rozwijają w bardzo szybkim tempie. Już po około dwóch miesiącach są one gotowe do rozrodu i odbywają tarło. Właśnie w taki sposób zamyka się cykl.

Jeżeli chodzi o odżywianie gatunek ten z racji swojego trybu życia preferuje pokarm żywy.

Wachlarki czują się najlepiej w akwariach jednogatunkowych. Najlepszym dla nich podłożem jest dokładnie wypłukany torf. W akwarium powinny znajdować się pierzaste rośliny. Ryby te tolerują temperaturę wody pomiędzy siedemnastoma a dwudziestoma pięcioma stopniami Celsjusza. Woda powinna być miękka oraz lekko kwaśna.

Gatunek ten odbywa tarło w grupach około trzydziestu osobników, w których jest zdecydowana przewaga samic. Najlepszym sposobem jest umieszczenie na dnie zbiornika z torfem, zaopatrzone w pokrywkę. Po upływie około tygodnia od tarła torf powinien zostać owinięty w gęstą siatkę, delikatnie wyciśnięty, a następnie przełożony do plastikowego woreczka. Po upływie od sześciu do dwudziestu tygodni torf z woreczka powinien zostać zalany wodą o temperaturze około dwudziestu stopni Celsjusza. Po około godzinie od tego działania dojdzie do wylęgu młodych. Rosną one bardzo szybko. Powinny być żywione dużą ilością pokarmu żywego.