Tęczanka czerwona

Tęczanka czerwona – to inaczej Glossolepis incisus. Ryba ta należy do rodziny Tęczowatych. Jej pochodzenie określa się na okolice prowincji Irian Jaya, gdzie zamieszkuje jezioro Sentani. Zacznę od tego, iż taczanka czerwona jest rybą, która powinna być hodowana jedynie w stadzie. Samca możemy odróżnić od samicy po tym, że jest on w kolorze opalizująco łososiowo-czerwonym, a także są one bardziej wygrzbiecone. Ich brzuch oraz grzbiet miejscami bywa bardzo dziwnie uwypuklony. Bez wątpienia charakterystyczna cecha ich barw to brak podłużnych linii. Samice natomiast są barwy srebro spiżowej. Dodatkowo bardzo często mają one zielonkawy połysk. To ryby powszechnie uznawane za spokojne i aż za bardzo płochliwe. Jeżeli są w bardzo dobrej kondycji to szczególnie samce pięknie prezentują sposób swojego ubarwienia przyciągając wzrok wszystkich obserwatorów. Ryby te są rozpoznawane przez ich zbyt małą, w stosunku do tułowia, głowę. Przy odpowiednim oświetleniu jesteśmy w stanie zauważyć drobne, mało widoczne łuski. Odnotowano przypadki, które dorosły do około piętnastu centymetrów długości, jednak z reguły ryby te bywają mniejsze. Nie jest to ryba wymagająca w żadnym aspekcie, dlatego polecana jest także dla akwarystów początkujących.

Jest to ryba, której wyżywienie nie sprawi nam żadnych kłopotów. Przygotowanie odpowiedniej diety dla tęczanki czerwonej zajmuje zaledwie kilka chwil. Ryby te z reguły preferują pokarm żywy, jednak są w stanie zjeść także pokarmy suche. Pamiętajmy by pokarm, który kupujemy w sklepach akwarystycznych był jak najlepszej jakości. Dodatkowo musimy mieć na uwadze jak najczęstsze urozmaicanie diety tęczanki. Tylko wtedy, kiedy będzie w stu procentach zadowolona, pokaże nam swoje prawdziwe piękno.

Tęczanki wymagają dużego akwarium, w którym znajdą dużo wolnej przestrzeni przeznaczonej tylko do pływania. Na bokach, a także na tyle zbiornika, możemy zdecydować się na posadzenie gęstych roślin. Jednak na dnie akwarium lepiej sprawdzą się rośliny delikatne, takie jak mech jawajski. Woda powinna być alkaliczna lub obojętna i koniecznie średnio twarda. Jej temperatura może zostać wybrana z zakresu od dwudziestu dwóch do maksymalnie dwudziestu pięciu stopni Celsjusza.

Do rozmnażania dochodzi samoistnie i jakakolwiek ingerencja akwarysty nie jest konieczna. Po odbyciu tarła ryby rozrzucają ikrę w kępkach mchu jawajskiego. Sam wylęg trwa zazwyczaj koło siedmiu dni. Wychów narybku nie przysparza żadnych kłopotów. Musimy być cierpliwi, gdyż młode ryby rosną bardzo wolno.