Szczupieńczyk pręgowany

Szczupieńczyk pręgowany – to inaczej Aplocheilus lineatus. Ryby te zaklasyfikowane zostały do rodziny Szczupieńczykowatych (dokładnie Aplocheilidae). Pochodzą one z południowej oraz środkowej części Indii, gdzie zamieszkują liczne rozlewiska wodne. Zazwyczaj bytują w nich w górnych warstwach. O trybie życia tego gatunku bardzo wiele mówi nam jego szczupakowata sylwetka. W zasadzie jest jedna z głównych charakterystycznych dla niego cech. Szczupieńczyki żyją tylko i wyłącznie blisko powierzchni wody. Świadczy o tym przede wszystkim ich prosty i bardzo płaski grzbiet, a także płetwa grzbietowa, która jest przesunięta ku tyłowi. Oprócz tego na ten fakt naprowadzić nas może także otwór gębowy, gdyż jest umieszczony na samym czubku głowy oraz delikatnie odwrócony ku górze. Wśród tego gatunku ryb jesteśmy w stanie zauważyć dymorfizm płciowy. Samce charakteryzują się tym, iż mają barwę złocistozieloną do żółtawobrunatnej. Jednak mimo tego ich łuska połyskuje na kolor złocistoczerwony. Ich tylnia część ciała składa się z ośmiu mało wyraźnych poprzecznych pasków. Tymczasem ciało samicy jest barwy złocistozielonej. Jest ono ciemniejsze aniżeli ciało samców. Osiem matowych poprzecznych pasków w tylniej części ciała są bardzo widoczne i wyraźne, a nie tak jak ma to miejsce u samca – prawie wyblakłe. Oprócz tego większość samic jest zdecydowanie mniejszych oraz mniej smukłych niż samce. Ryba ta zaliczana jest do grup ryb agresywnych, głównie z racji tego iż należy ona do drapieżników. Jest także bardzo żywotna. Większość swojego czasu w zbiorniku spędza w powierzchniowej strefie wody. Akwarium, w którym ma się znaleźć powinno posiadać pokrywę, ponieważ ma ona zwyczaj skakania ponad powierzchnię wody. Jeśli chcemy zasiedlić tylko przypowierzchniową strefę wody ten rodzaj Szczupieńczyka bez wątpienia okaże się dobrym wyborem. Ryby te dorastają maksymalnie do około dziesięciu centymetrów długości.

W kwestii odżywiania może pojawić się parę niedomówień oraz trudności. Ryby te są bardzo wymagające jeśli chodzi o jedzenie. Nie mogą być karmione byle czym, gdyż szybko się zbuntują i całkowicie zaprzestaną jedzenia. Ich dieta powinna składać się w dużej mierze z pokarmów żywych. Mogą to być chociażby larwy komarów czy ochotek. Oprócz tego dobrze jest podawać rybom pokarmy płatkowane, które są dostępne w większości sklepów akwarystycznych. Ryby te muszą być żywione w sposób urozmaicony. Jest to absolutna konieczność, ponieważ im bardziej urozmaicona jest dieta, tym dłużej Szczupieńczyki pozostaną w swojej dobrej kondycji. Dlatego zanim ustalimy dietę tego gatunku dobrze ją przeanalizujmy i postarajmy się zrobić to najlepiej jak tylko potrafimy.

By zapewnić Szczupieńczykom jak najlepsze warunki hodowlane powinniśmy wybrać zbiornik średni, bądź nawet duży. Zadbajmy o to, by znalazły się w nim rośliny pływające, gdyż są one stałymi towarzyszami tego gatunku ryb. Dwie pary Szczupieńczyków mogą być hodowane już w akwarium około osiemdziesięciolitrowym. Najczęściej polecane, do akwariów z tymi rybami, rośliny to: różdżyca pływająca, rogatek sztywny oraz piscja rozetkowa. Są one polecane głównie z racji tego, iż gęstwina jaką wytwarzają jest w stanie zapewnić rybom poczucie bezpieczeństwa. Oprócz tego jest to miejsce wręcz idealne do złożenia ikry. Jeżeli zdecydujemy się na umieszczenie Szczupieńczyków w akwariach wielogatunkowych, do których się nadają, pamiętajmy by nie było w nich małych ryb. Umieszczając ryby w zbyt małym zbiorniku ryzykujemy fakt, że ryba ta może stać się bardzo agresywna w stosunku do osobników tego samego gatunku. Z takowych walk ryby najczęściej wychodzą w bardzo złym stanie, wraz z uszkodzonymi w skutek ukąszeń płetwami. W normalnych warunkach płetwy goją się same. Ryby takie jak: Bystrzyki, brzanki, sumiki na ogół nie są przez niego zauważane. Woda w naszym akwarium powinna być miękka do średnio twardej, a jej pH może wahać się od sześciu i pół do siedmiu i pół. Jeżeli chcemy poprawić kondycję oraz samopoczucie ryb, zadbajmy o regularną podmianę wody. Jej temperatura powinna zostać wybrana z zakresu od dwudziestu czterech do trzydziestu stopni Celsjusza. Jednak na krótki czas ryby te są w stanie znieść obniżenie temperatury do około dziewiętnastu stopni Celsjusza. Może to być stosowane np. przy niewielkiej podmianie wody. Jeśli wybierzemy do zbiornika ciemne podłoże, pamiętajmy by umieścić w nim korzenie, które zapewnią rybom schronienie.

Rozmnażanie tego gatunku ryb jest zadaniem, które zostało powszechnie uznane za bardzo łatwe. Zazwyczaj kilka wybranych osobników umieszcza się w specjalnie przygotowanym zbiorniku tarliskowym, bądź ewentualnie pozostawia się w zbiorniku ogólnym, lecz tylko jeśli jest on gęsto zarośnięty. Gatunek ten składa ikrę w ilości około dwustu sztuk. Składana jest ona na roślinach. Zaraz po złożeniu ikry osobniki dorosłe powinny zostać odłowione. Głównie przez wzgląd na to, że mają one tendencję do zjadania ikry. Raz na jakiś czas musimy zająć się posortowaniem młodych względem wielkości, gdyż często osobniki większe pożerają te mniejsze. Wylęg trwa około dwóch tygodni. Na samym początku młode powinny być karmione larwami oczlików. Następnie można stopniowo przechodzić na pokarm co raz to większy. Raz w tygodniu powinniśmy podmienić około trzydziestu procent wody, która znajduje się w akwarium wraz z osobnikami młodymi. Narybek rośnie naprawdę szybko. Wraz z jego wzrostem zanika niebezpieczeństwo zjedzenia go przez dorosłe ryby. Wielkość młodych zależy ściśle od temperatury oraz jakości wody i składu pokarmu. Natomiast przeniesienie narybku do akwarium ogólnego jest połączona z jego wzrostem. Młode ryby osiągają pełną dojrzałość płciową dopiero w momencie, kiedy dorosną do około sześciu centymetrów długości.