Szczupieńczyk karłowaty

Szczupieńczyk karłowaty – to inaczej Aplocheilus annulatus. Ryba ta należy do rodziny Karpieńcowatych. Gatunek ten zamieszkuje zachodnią Afrykę, a konkretnie Gwineę, Sierrę Leone oraz Liberię. Właśnie zależnie od miejsca, z którego pochodzą, szczupieńczyki mogą być ubarwione w rozmaity sposób, posiadają także różnego rodzaju prążki na swoim ciele. Samce są zdecydowanie barwniejsze, aniżeli samice. Ich płetwy są barwne, natomiast płetwa ogonowa wydłuża się w wyrostek o klapkowatym kształcie. Samice posiadają bezbarwne przezroczyste płetwy, których kształt jest wyraźnie zaokrąglony. Są to ryby bardzo małe gdyż osiągają wielkość od trzech do maksymalnie czterech i pół centymetra długości.

Ich odżywianie nie jest problematyczne, jednak jest zdecydowanie inne niż odżywianie innych gatunków ryb. Głównie z racji Rego, iż szczupieńczyki karłowate żywią się tylko i wyłącznie pokarmem żywym, takim jak np. wrotki. Nie przyjmą one żadnego innego pokarmu. Ich dieta powinna być jak najbardziej zróżnicowana i bardzo często urozmaicana o nowy pokarm.

Jest to ryba delikatna i naprawdę mała. Właśnie dlatego nie nadaje się ona do akwarium towarzyskiego. Jej piękne kolorowe ciało będziemy w stanie podziwiać tylko, jeśli będzie hodowana z przedstawicielami wyłącznie swojego gatunku. Dlatego umieszczana jest tylko w akwariach jednogatunkowych. Gatunek ten czuje się dobrze nawet w niewielkim zbiorniku. Zbiornik ten powinien zostać obficie obsadzony roślinnością. Idealne parametry wody to: miękka i lekko kwaśna. Jej temperatura powinna zostać wybrana z zakresu od dwudziestu trzech do dwudziestu sześciu stopni Celsjusza.

Tarło jest możliwe tylko w grupie ryb. Jeżeli chcemy by do niego doszło powinniśmy umieścić około dwudziestu ryb w pięćdziesięciolitrowym zbiorniku. Wśród ryb powinny przeważać samice. Powierzchnia wody powinna zostać pokryta roślinami. Tarło tego garnku ryb uznawane jest za jedno z najciekawiej przebiegających. Ryby z reguły trą się pływając w kółko jedna za drugą. Po zakończeniu tarła ikra zostaje złożona wśród roślin i korzeni, gdzie utrzymuje się tylko na cienkich wyrostkach. Larwy pojawiają się dopiero po około czternastu dniach. Są one wtedy niemalże niewidoczne. Jesteśmy w stanie zauważyć je tylko przy styku lustra wody ze szkłem, dzięki połyskującej plamce na szczycie głowy. Larwy powinny być regularnie odławiane. Pomimo tego, iż są one bardzo drobne, mają stosunkowo duże pyszczki. Dzięki temu po rozpoczęciu samodzielnego pływania są w stanie spożywać świeżo wyklute larwy solowca.