Pirania czerwona

Pirania czerwona – inaczej Serrasalmus nattereri. To ryba należąca do rodziny Kąsaczowatych. Jej pochodzenie określa się na dorzecza Amazonki oraz Orinoko. Nazwa ryby wywodzi się z połączenia języka portugalskiego, oraz różnych dialektów indiańskich.  Gatunek ten uznawany jest za jeden z groźniejszych gatunków piranii zamieszkujących dorzecza Amazonki. Najbardziej niebezpieczne stają się one zwłaszcza w okresie suszy. Właśnie wtedy obszar, w którym żerują wszystkie głodne stada, robi się ograniczony jedynie do rozmiarów łukowato wygiętych jeziorek, które tworzą się w korycie rzeki, która wysycha. Ryby te budzą w świadomości człowieka powszechny lęk. Jednak warto zauważyć, iż bardzo często wszelkie opinie na temat tego gatunku oparte są bardziej na legendach, niż na naukowej analizie. Wiele osób postrzega piranię poprzez pryzmat filmów, w których ryby te przedstawiane są jako szaleni drapieżcy. W warunkach normalnych piranie są rybami cichymi, płochliwymi, a także niezwykle bojaźliwymi. W zasadzie nie zdarza się by zupełnie bez powodu atakowały one napotkane na swej drodze zwierzęta i w mgnieniu oka pozostawiały z nich jedynie kości. Jest to jedynie stereotyp, który jak się okazuje bywa błędny. Z obserwacji, które zostały przeprowadzone w ich środowisku naturalnym, wynika iż zachowują się one całkowicie obojętnie w stosunku do zapachu krwi. Jeżeli decydują się na atak zazwyczaj dzieje się to w momencie, w którym przebywają one w większej ławicy. Dzieje się to na skutek wytworzonego stanu podniecenia.  Ciało piranii jest bocznie spłaszczone, o wysklepionym grzbiecie. Zdecydowanie zauważalna wśród płetw jest płetwa odbytowa, która posiada długą nasadę sięgającą od płetwy odbytowej aż do odbytu. Kolejna jest płetwa brzuszna, jednak ta z reguły nie osiąga większych rozmiarów. Pomiędzy płetwą ogonową, a grzbietową znajduje się mała płetwa – tzw. Tłuszczowa, która pozbawiona jest promieni. Dolna szczęka piranii została zaopatrzona w duże, bardzo ostre zęby, które umożliwiają rybom odcinanie wielkich kęsów, zupełnie jak przy użyciu noża. Górna szczęka również została uzbrojona w zęby, jednak te mimo tego iż są bardzo ostre, są mniejsze aniżeli zęby znajdujące się na szczęce dolnej. Zazwyczaj samce są mniejsze niż samice, a ich krawędź brzucha obserwowana od przodu, ma kształt litery „V”. U samic kształt ten przypomina literę „U”. Często w okresie tarła, lub we wszelkich innych sytuacjach, w których ryby są podniecone, ich ciała nabierają ciemnej, granatowej barwy. Jeżeli zdecydujemy się na hodowlę piranii pamiętajmy, iż ryby te powinny być trzymane jedynie w dużych zbiornikach, których pojemność jest równa bądź większa niż pięćset litrów. Gatunek ten powinien być zawsze bardzo dobrze karmiony, gdyż głodne ryby stają się bardzo agresywne, a co za tym idzie mogą kaleczyć, a nawet zabijać siebie nawzajem. Pirania czerwona dorasta do około trzydziestu centymetrów długości.

Są to ryby zdecydowanie mięsożerne i wykarmienie ich może być nie lada problemem dla początkującego akwarysty. Najodpowiedniejszym pokarmem dla tego gatunku są żywe bądź też martwe ryby. Nie ma co liczyć na to, iż pirania na obiad zje roślinę bądź zwyczajną karmę przeznaczoną dla ryb. Ryby te bez wątpienia nie są zręcznymi myśliwymi. Właśnie dlatego zazwyczaj ignorują one małe i zwinne ryby. Ich dieta, zupełnie jak dieta wszystkich innych ryb, powinna być urozmaicana. I tak właśnie, jako pokarm uzupełniający, idealnie sprawdzą się:

  • Odpowiednie kawałki mięsa wołowego,
  • Wołowe serca,
  • Mięso z drobiu,
  • Duże dżdżownice.

Jeżeli decydujemy się na hodowlę tego gatunku ryb, pamiętajmy o jak największym akwarium. W zbiorniku powinna być dobrze filtrowana woda. Najlepiej jeśli jest woda miękka i trochę kwaśna. Jej temperatura może oscylować w granicach od dwudziestu jeden do dwudziestu ośmiu stopni Celsjusza. Jako dekoracje bardzo dobrze sprawdzają się odpowiednio wytrzymałe, bądź też sztuczne rośliny. Oprócz tego idealne zastosowanie znajdują tutaj spore korzenie. Bardzo często w początkowych stadiach wprowadzenia do naszego zbiornika piranie bojaźliwie ukrywają się po kątach, w zasadzie z nich nie wychodząc. Pomimo tego, iż po zaklimatyzowaniu stają się one mniej bojaźliwe, zawsze zachowują się z rezerwą.

Bardzo rzadko rybę tą rozmnaża się w niewoli. Jednak w dużych zbiornikach tarło może odnieść skutek pozytywny. Jeżeli uda nam się do niego doprowadzić, odbywa się ona głównie między korzeniami podwodnych roślin, bądź też między dużymi pływającymi roślinami. Ikra bardzo często składana jest w zagłębieniu podłoża. Warto zaznaczyć, iż ryba składa około kilku tysięcy ziaren, każe o średnicy około jednego milimetra. Ikry strzeże oboje rodziców. Po upływie jednego dnia samica zazwyczaj zostaje przegonione przez samca. W temperaturze około dwudziestu siedmiu stopni Celsjusza wylęg trwa trzy dni. Na samym początku oczy młodych ryb są pozbawione pigmentu, jednak po kilkunastu godzinach powoli zaczyna się on pojawiać. Najlepiej karmić je świeżo wylęgłymi larwami solowca. Młode zaczynają przypominać osobniki dorosłe dopiero po około roku.