Gupik pawie oczko

Gupik pawie oczko – to inaczej Poecilia reticulata Za odkrywcę tego gatunku uważany jest Robert John Lechmere Guppy. Ten gatunek ryb należy do rodziny Piekniczkowatych. Gupiki pochodzą z okolic:

  • Trynidad
  • Antyli Holenderskich
  • Barbados
  • Grenady
  • Antiqua
  • Wyspy Leewarda
  • Gujany
  • Wenezueli

 

Z reguły samce tego gatunku nie żyją dłużej niż dwa lata. Samice zaś są w stanie żyć nawet kilka lat. Jednak te starsze samice zazwyczaj stają się garbate. Wśród polskich akwarystów Gupik pawie oczko należy do najbardziej rozpowszechnianych żyworodnych ryb. Dzika forma tej odmiany zdarza się naprawdę rzadko. Chociaż Gupiki hodowane przez wiele pokoleń bez żadnej selekcji wracają do postaci bardzo zbliżonej do ich pierwotnego wyglądu. Do zasiedlenia akwariów najczęściej wybierane są ozdobne formy Gupików. Są one o wiele bardziej barwne niż ich odmiany pierwotne.

Wśród tych ryb wykształcił się silny dymorfizm płciowy, który możemy zauważyć już na pierwszy rzut oka. Otóż same są mniejsze oraz smuklejsze od samic. Ich płetwa odbytowo ogonowa przekształciła się w gonopodium. Oprócz tego samce posiadają także różno kolorowe ubarwienie w przeciwieństwie do samic oraz płetwę ogonową w rozmaitych kształtach. Właśnie na podstawie płetw samca, jesteśmy w stanie wyróżnić dwanaście standardów. Najczęściej spotykany jest ogon w kształcie wachlarza. Bardzo często możemy zaobserwować, iż samce silnie konkurują między sobą, chcąc jak najlepiej zaprezentować się przed samicami. Mają oni trzepoczący styl poruszania się, co widzimy zwłaszcza w czasie zalotów, gdy samce podążają za samicą. Samce tego gatunku dorastają maksymalnie do około pięciu centymetrów, natomiast samice nie przekraczają trzech centymetrów.

Z reguły ryby te uznaje się za przystosowane do życia w grupie, z racji tego iż są one nadzwyczaj spokojne. Powszechnie zostały uznane za ryby wytrzymałe, a także bardzo łatwe w hodowli. W przypadku gatunku każdy znajdzie coś odpowiedniego dla siebie, gdyż są to ryby zróżnicowane pod względem ubarwienia. Niegdyś gupiki służyły niszczeniu larw komarów, które roznosiły malarię. Ogólnym centrum hodowli tego gatunku stała się Floryda. Ostatnimi czasy gatunek ten choruje coraz częściej. Jest to spowodowane w dużej mierze importem tych ryb z hodowli dalekowschodnich. Zdecydowanie pewniejsze są osobniki z hodowli rodzimych.

Niektórzy akwaryści wśród Gupików pawie oczko wyróżniają populację o nazwie Gupik Endlera. Do populacji tej należą ryby nad wyraz ruchliwe, rzeczywiście sprawiające wrażenie bycia odmiennym gatunkiem. Samce tego gatunku charakteryzują się zdobionym czarnym, łódkowatym, krótkim pasem na brzuchu oraz płetwą ogonową wyglądającą jakby miała górny i dolny miecz.

Gupiki odżywiają się większością pokarmów dostępnych w sprzedaży. Nie należą one do ryb wybrednych. Lecz pomimo tego musimy pamiętać o konieczności stosowania zróżnicowanej diety oraz podawania także pokarmów roślinnych.

Jest to gatunek bardzo wytrzymały. Nie powinien on być hodowany wraz z gatunkami ryb, które wykazują tendencję do obgryzania płetw. Gupiki pawie oczko wymagają otwartej przestrzeni przeznaczonej do pływania. Jakość wody powinna być dobra. Generalnie by Gupiki miały jak najlepsze warunki życia możemy dodać niewielką ilość soli do wody (około jedna łyżeczka soli na pięć litrów wody). Jeżeli chodzi o temperaturę gatunek ten znosi bardzo szeroki zakres temperatur. Jednak najlepszym rozwiązaniem jest trzymanie ich w temperaturze około dwudziestu dwóch stopni Celsjusza. PH wody powinno wynosić około siedmiu. Bez względu na ich ogromną wytrzymałość dłuższy czas przebywania w chłodzie może skutkować groźnymi chorobami. Właśnie dlatego unikajmy narażania ich na wszelkie skoki temperatur. Nie potrzebują one dużego akwarium. W zupełności wystarczy im zbiornik trzydziestolitrowy.

Rozmnażanie Gupików jest bardzo łatwe. Są to ryby żyworodne. Brzuch samicy okrągleje coraz bardziej w miarę rozwijania się zarodków, a następnie młodych rybek w jajowodach. Na kilka dni przed porodem możemy zauważyć, że brzuch dorosłej samicy staje się kanciasty. Z reguły młode rodzą się w nocy, bądź nad ranem. Mioty liczą około trzydziestu, do czterdziestu sztuk młodych i rodzą się mniej więcej co pięć tygodni. Jednak największy odnotowany miot liczył sto dziewięćdziesiąt trzy młode. Po porodzie samica powinna zostać przeniesiona do specjalnego akwarium rozrodczego, z racji tego że Gupiki wykazują tendencję do zjadania nowo narodzonych ryb. Jeśli narybek osiągnie jeden centymetr bez problemu może zostać wpuszczony z powrotem do zbiornika ogólnego. Osobniki blisko ze sobą spokrewnione nie powinny się razem rozmnażać. W takim przypadku istnieje duże ryzyko zajścia różnego rodzaju mutacji.

Młode mogą być karmione pokarmami pyłowymi, a także ugotowanym i rozdrobnionym żółtkiem jaja kurzego. Pamiętajmy by uważać na to by nasza populacja Gupików za bardzo się nie rozrosła. Tempo rozmnażania tego gatunku jest w stanie przerybić nasz zbiornik w krótkim czasie.