Glonojad

Glonojad – to inaczej zbrojnik. Należą one do rodziny Zbrojnikowatych. Pochodzą głównie z tropikalnych rejonów Ameryki Południowej. Jesteśmy w stanie wyróżnić wiele podobnych do siebie gatunków tej ryby. Gatunki te są do siebie bardzo zbliżone. Glonojad to gatunek ryb spokojnych, zgodnych, niepłochliwych, a także zupełnie nie interesujących się innymi rybami w otoczeniu. Jego barwa jest od jasnobrązowej i oliwkowo brązowej do prawie czarnej z żółtawobiałymi plamami. Glonojady posiadają kilka charakterystycznych cech, którymi bez wątpienia są:

  • otwór gębowy w formie przyssawki okolonej kolczastymi wyrostkami,
  • dosyć ostre promienie płetw z wyjątkiem płetwy ogonowej,
  • silnie spłaszczone ciało.

 

Są to ryby, które uaktywniają się głównie wieczorem, a także nocą, dlatego że wtedy spada ciśnienie atmosferyczne. Większość swojego czasu w zbiorniku spędzają one w strefie przydennej. Z racji tego, iż zjadają one szczątki roślinne, resztki pokarmu z dnia, a także zeskrobują porastające glony, są to ryby bardzo pożyteczne. Glonojady to typowe ryby terytorialne. Jeśli je stłoczymy może dojść do konfliktów z innymi przydennymi gatunkami, a nawet między sobą nawzajem. Z reguły samiec jest większy i posiada rozgałęziające się wyrostki na przedniej części głowy. Samica natomiast jest mniejsza, bez wyrostków na głowie. Zazwyczaj dorastają do dwunastu centymetrów.

Glonojady wymagają specjalnej diety, lecz nie są to ryby przyswajające każdy podany pokarm. Mogą jeść pokarmy w tabletach oraz płatkowane. Chętnie zjadają również pokarmy zielone i bezkręgowce takie jak np. larwy ochotek. Same glony to zdecydowanie za mało by ich apetyt został zaspokojony. Jeżeli nie nakarmimy ich pokarmami zielonymi, mogą zacząć objadać szerokolistne rośliny.

Wymagają dużego akwarium z różnorodną roślinnością (głównie szerokolistną), która zacienia dno. W zbiorniku, w którym znajdują się Glonojady, powinniśmy umieścić wiele kryjówek, gdyż gatunek ten często się kryje. Temperatura wody powinna oscylować pomiędzy dwudziestoma dwoma a trzydziestoma stopnia Celsjusza. Powinna ona być miękka lub średnio twarda, a jej pH powinno wynosić od sześciu do siedmiu. Oprócz tego woda musi być systematycznie wymieniana i dobrze natleniona.

Do akwarium tarliskowego powinniśmy przenieść jedynie odpowiednio dobraną parę jednego samce z dwoma bądź trzema samicami. Zbiornik tarliskowy powinien mieć takie same warunki jak zbiornik ogólny. Zazwyczaj ikra składana jest w grocie z kamieni lub w rurce PCV. Samice najczęściej rodzą około pięćdziesięciu do stu jaj. Jednak to samiec opiekuje się ikrą, jednocześnie odganiając samicę. Po około pięciu do siedmiu dniach młode wylęgają się. Odżywiają się one zawartością woreczka żółciowego. Po kilku dniach młode zaczynają pływać. Wtedy powinniśmy odłowić samca i rozpocząć karmić młode sparzonymi i roztartymi płatkami owsianymi, roztartą i sparzoną sałatą, a także pokarmami suchymi i roztartymi glonami.