Akara z Maronii

Akara z Maroni (marońska) – łacińska pełna nazwa to Cleithracara maronii.

        Wśród pasjonatów ryb jest to gatunek stosunkowo popularny. Ryby hodowane w warunkach domowych osiągają mniejsze rozmiary niż te żyjące w warunkach naturalnych. Jeśli chcielibyśmy dostać osobnika wyłowionego naturalnie musimy liczyć się z dużymi kosztami. Naturalnie Akary marońskie występują w stojących i wolno płynących wodach Surinamu i Gujany.

Ryba ta ma żółtobrunatne lub czerwonawe ciało.Charakteryzuje się ona występującymi na bokach pasami oraz wyraźną żółto obrzeżoną ciemną plamą.

Wśród tego gatunku występuje bardzo widoczny dymorfizm płciowy. Objawia się on tym, że samiec jest wyraźnie większy oraz posiada bardziej wydłużone płetwy (odbytową i grzbietową). Dodatkowo jest on intensywniej ubarwiony.

Z natury są to ryby spokojne i bardzo płochliwe.  W związku z tym nie mogą one być hodowane razem z gatunkami bardzo ruchliwymi i szybko pływającymi. Z reguły nie wyrywają one roślin więc mogą żyć w najbogatszym nawet akwarium. Są dosyć nerwowe.

    Ciekawostką tego gatunku jest to, iż w momencie przestraszenia zmieniają one swoją barwę na brunatno nakrapianą. Pomimo swojego spokoju ryba ta potrzebuje dużego akwarium, głównie ze względu na swoją wielkość. W akwarium posiada swój rewir i najchętniej przebywa w przydennej, środkowej warstwie. W sezonie rozrodczym natomiast Akary marońskie mają zwyczaj kopania na dnie. Zajmując się hodowlą tego gatunku powinniśmy pamiętać by umieścić w zbiorniku kępki roślin, płaskie i okrągłe kamienie, oraz różne jaskinie. Dzięki temu ryby zyskają wiele kryjówek, co ze względu na ich charakter jest rzeczą bardzo ważną, gdyż dzięki temu będą się one czuły pewniej i bezpieczniej. Jednak pamiętajmy- wszystko z umiarem.

      Nasze rybki powinny posiadać również wystarczająco dużo swobodnej, wolnej przestrzeni do pływania. Pomimo swojej płochliwości ryba ta doskonale nadaje się do życia w dużym wielogatunkowym akwarium, w którym mieszkają inne średnie lub duże osobniki.

     Spokojne usposobienie dotyczy również traktowania narybku, który zazwyczaj możemy pozostawić z rodzicami aż do sześciu miesięcy. Jednak musimy pamiętać iż po tym czasie dzieci i rodzice stają się potencjalnymi rywalami. Jeśli chodzi o wodę to jeżeli jest dobrej jakości, jej parametry nie mają większego znaczenia. Oczywiście nie muszę chyba zaznaczać, iż powinna ona być regularnie odświeżana, filtrowana i napowietrzana.

   Najniższa dopuszczalna temperatura to dwadzieścia stopni Celsjusza. Pamiętajmy by zapewnić naszym zwierzętom jak największy komfort życia.

   W czasie tarła osobniki te przejawiają bardzo widoczne zachowania terytorialne. Do tarła przystępują jedynie dobrane pary. Czasami zdarza się, że ryby nie składają tarła przez długi okres czasu, by później odbywać tarło za tarłem. Nie posiadają one wtedy wystarczającej ilości czasu na wylęg, a następnie na wychów młodych. Odpowiednią do tarła samicę najłatwiej jest rozpoznać po zaokrąglonym brzuchu. Woda do tarła musi być miękka, lekko kwaśna bądź obojętna, o temperaturze około dwudziestu pięciu stopni Celsjusza. Kleista ikra składana jest zazwyczaj na oczyszczonym kamieniu. Warto zaznaczyć, iż dojrzała para jest w stanie wytworzyć nawet około trzystu sztuk młodych. Jednak nie liczmy na to, iż uda nam się wychować wszystkie. Rodzice opiekują się swoimi młodymi do sześciu miesięcy. Jest to bardzo barwny gatunek ryb, który ze względu na swoją naturę polecany jest początkującym akwarystom. Jednak Akary znajdują również wielu miłośników wśród hodowców zaawansowanych.