Zagrzebka afrykańska

Zagrzebka afrykańska – inaczej Nothobranchius guentheri. Ryby te należą do rodziny Karpieńcowatych. Pochodzą one głównie z Afryki, gdzie żyją w wodach na wyspie Zanzibar. Zamieszkują one liczne małe stawy, bajorka oraz rowy, a nawet okresowe kałuże. Jest to bardzo ciekawy gatunek, głównie ze względu na swoje niezwykle intensywne ubarwienie. Różni się on wielkością ze względu na różne miejsca zasiedlania. Samce tego gatunku są pięknie ubarwione. Posiadają one delikatne ciała wygięte łukowato o intensywnie niebieskiej barwie. Oprócz tego ich ciała są usiane jaśniejszymi i ciemniejszymi plamkami. Ich płetwy ogonowe są koloru czerwonego lub jaskrawo purpurowego. Płetwy odbytowa oraz grzbietowa są sporych rozmiarów, również są usiane plamkami. Ich płetwy brzuszne są bardzo małe. Obrzeżenia płetw piersiowych posiadają one w barwie mlecznobiałej. Podgardle przybiera barwę od błękitnej po granatową. Ich łuski posiadają charakterystyczny metaliczny połysk, są one dosyć duże. Samce, które mają dobrą kondycję pływają w bardzo charakterystyczny sposób. Wszystkie samce zagrzebki afrykańskiej w obecności innych samców ciemnieją, przez co stają się prawie całkowicie czarne. Przemieszczają się one po kilka centymetrów, zatrzymując się co jakiś czas. Osobniki płci żeńskiej są barwy szaro oliwkowej, oraz posiadają bezbarwne płetwy. W ich jamie gębowej oraz szczękach znajdują się zęby. Otwór gębowy jest wyraźnie skierowany ku górze. Niestety żyją one co najwyżej kilka miesięcy w czasie pory deszczowej. Następnie zbiorniki w których żyją wysychają, a okres żywy przetrzymują jaja zakopane w mule. Gdy zbliża się pora deszczowa młode zaczynają się wylęgać. W akwarium mogą one żyć nawet do jednego roku. Dorastają one do pięciu centymetrów długości.

Ryby te powinniśmy żywić pokarmem żywym, jednak oprócz tego zjadają one także płatki oraz inne suche preparaty. Mają one bardzo szybką przemianę materii. W naturalnych warunkach ryby te zjadają duże ilości owadów oraz ich larw. Pomimo faktu, iż posiadają one bardzo duży apetyt, nie powinniśmy karmić ich zbyt obficie. Musimy pamiętać, iż obfite karmienie skraca ich życie.

Ryby te powinny być trzymane w akwarium jednogatunkowym. Powinniśmy razem trzymać jednego samca oraz kilka samic, głównie przez wzgląd na agresywny charakter samców. Jednak jeśli nasze akwarium jest duże oraz obsadzone roślinnością w taki sposób, by samce mogły wydzielić sobie terytorium, możemy zdecydować się na trzymanie wspólnie większej ich liczby. Jednak musimy liczyć się z tym, iż będą one rywalizowały między sobą. Woda w zbiorniku powinna wynosić od dwudziestu dwóch do dwudziestu sześciu stopni Celsjusza. Jeżeli temperatura zostanie obniżona do około dwudziestu stopni Celsjusza spowoduje to spowolnienie ich procesów przemiany materii, a co za tym idzie będzie to skutkowało dłuższym trwaniem ich życia. Oprócz tego woda powinna być miękka i lekko kwaśna. Podłoże zbiornika musi być miękkie oraz ciemne. Idealnie do tego sprawdza się np. torf. W akwarium powinno być niezbyt intensywne oświetlenie oraz liczne kryjówki.

Jeżeli chodzi o rozmnażanie- są to ryby o ciągłym cyklu rozrodczym, który osiąga początek wraz z osiągnięciem dojrzałości płciowej. Jeżeli planujemy tarło, pewien czas wcześniej powinniśmy oddzielić same od samic. Dzięki temu uzyskamy większą ilość ikry, a także poprawimy kondycję rozrodczą osobników dorosłych. Około dwa tygodnie przed tarłem powinniśmy karmić ryby dosyć obficie. Zbiornik tarliskowy powinien mieć od dziesięciu do piętnastu litrów. Podłoże powinno składać się z wypłukanego torfu. W takim zbiorniku powinniśmy także posadzić kilka roślin. Następnie możemy wpuścić około dwie samice na jednego samca do akwarium. Dorosłe wpuszczamy do zbiornika około dwie doby przed planowanym przez nas tarłem. W trakcie samego tarła samiec płynie nad samicą i nie pozwala jej na wypłynięcie ku powierzchni. Przy dnie natomiast bokiem ciała przyciska on samicę do torfu. W tym momencie obie ryby zaczynają drżeć i samiec zapładnia jaja złożone przez samicę. Rytuał ten jest powtarzany wielokrotnie. Po zakończonym tarle woda z akwarium tarliskowego powinna zostać usunięta. Następnie powinniśmy delikatnie wycisnąć i odsączyć torf wraz z ikrą, jednak nie powinniśmy robić tego do całkowitego wysuszenia. Torf wraz z ikrą umieśćmy w słoikach lub innych naczyniach nie za grubymi warstwami. Jaja powinny być przechowywane przez około sześć do dziesięciu tygodni w temperaturze od osiemnastu do dwudziestu pięciu stopni Celsjusza. By jaja rozwijały się prawidłowo powinniśmy przechowywać je w ciemności. W międzyczasie powinniśmy raz na jakiś czas usunąć obumarłą ikrę delikatnie wzruszając torf oraz raz dziennie otwierać słoik w celu natlenienia. Po tym czasie torf zalewamy świeżą i czystą, lecz odstałą wodą. Dzięki temu larwy zaczynają się wykłuwać. Młode powinny zostać przeniesione do zbiornika z identyczną wodą. Następnie torf pozostawiamy bez wody na 2-3 tygodnie, aby znów zalać go woda. Po tym okresie wylęgną się larwy, które nie zrobiły tego za pierwszym razem. Od pierwszego dnia młode powinny być obficie karmione planktonem, natomiast w miarę wzrostu ich pokarm powinien być powiększany oraz urozmaicany. Rosną one bardzo szybko. Po pewnym czasie musimy oddzielić samice od samców by nie doszło do zbyt wczesnego tarła.