Martwica płetw

Martwica płetw- to choroba, która najczęściej dotyka płetwę ogonową. Bardzo popularny jest pogląd, iż do choroby tej dochodzi najczęściej u ryb, które nie mają zapewnionych odpowiednich warunków fizykochemicznych, a także są nieodpowiednio żywione. Zarówno jedno, jak i drugie sprzyja rozwojowi infekcji bakteryjnej, a co za tym idzie powstania choroby. Jednak w praktyce do martwicy płetw dochodzi głównie po wszelkich urazach mechanicznych, nadmiernym naświetlaniu promieniami ultrafioletowymi, złym stanie zbiornika hodowlanego, czy zbyt niskiej temperaturze wody. Choroba ta powstaje w wyniku zaatakowania ryb, które są osłabione przez bakterie. Bakterie występują w każdym zbiorniku awaryjnym. Nie ma możliwości zaatakowania chorobą ryb zdrowych, gdyż ich system obronny jest wystarczająco silny by odepchnąć chorobę. Najbardziej podatne na zachorowania są wszystkie gatunki ryb posiadające ciemną pigmentację, takie jak molinezja. Aczkolwiek pomimo tego choroba ta dotyka także wiele innych gatunków. Martwica płetw może występować u ryb w różnym wieku, nie ma żadnej ustalonej reguły. Jednak oczywistym jest, iż najbardziej wrażliwe na zachorowania są osobniki młode, które z powodu choroby często giną masowo.

Zazwyczaj pierwsza faza choroby jest dla nas widoczna na pierwszy rzut oka. Charakteryzuje się ona zmętnieniem płetw piersiowych oraz płetwy ogonowej. Dochodzi wtedy do strzępienia oraz znacznego skrócenia płetw. Ostatnie stadia choroby powodują powstawanie wybroczyn przy nasadzie płetw. W środku wybroczyn wytwarzana jest biaława tkanka martwicza. Jest to ostatni objaw, gdyż po nim ryby szybko giną.

Oczywiście chorobie można zapobiec. Najlepszym sposobem zapobiegania chorobie jest zapewnienie nowo kupionym rybom podobnych warunków fizykochemicznych do tych, w których się wychowały. Przede wszystkim nie możemy dopuścić do nagłych i gwałtownych skoków temperatury, pH, a także twardości wody. Zabiegi lecznicze mogą być stosowane u ryb, u których widoczne są jedynie niewielkie zmiany martwicze. Wtedy jesteśmy w stanie doprowadzić do tego, że płetwa powoli i stopniowo odrasta. W przypadku leczenia ryb w stanie zaawansowanej choroby, często regeneracja tkanki bywa niezupełna, przez co może dojść do deformacji, bądź też braku płetwy. Samo leczenie polega głównie na kąpielach roztworach środków leczniczych, a także na podawaniu antybiotyków pomieszanych z karmą. Zazwyczaj przed kąpielą zalecane jest odcięcie martwych tkanek płetwy. Po tym zabiegu miejsce odcięcia należy zdezynfekować 1% roztworem azotanu srebra i opłukać wodą destylowaną, następnie umieścić ryby na około dziewięć dni w 1% roztworze dwuchromianu potasu. Pozostałe środki jakie stosuje się do leczenia martwicy płetw:

  • akryflawina – w stężeniu 0,3-1 g na 100 l qody podczas kąpieli przez 2-3 dni
  • chloramfenikol – w dawce 20-50 mg na 1 l wody stosowany podczas kąpieli przez 6 dni w temp. 23-27ºC
  • kanamacyna – roztwór o stężeniu 2-5 g na 100 l wody stosowany podczas kąpieli przez 4-5 dni, po tym czasie wymienia się ½ lub 1/3 wody na świeżą
  • neomecyna – w dawce 4-5 g na 100 l wody stosowana podczas kąpieli przez 3 dni, po tym czasie wymienia się 1/3 wody
  • oksytetracyklina – w dawce 10-50 mg na 1 kg masy ciała podawana w karmie.